Πέμπτη, 15 Απριλίου 2010

Απίστευτες ιστορίες κακοποίησης ζώων


Ο Άρχοντας, η Κάρεν, η Ίρα, ο Ρούντι, ο Ρομάνο και ο Τζάμπο... Μερικά μόνο από τα 80 συνολικά σκυλάκια που φιλοξενούνται προσωρινά στο καταφύγιο κακοποιημένων ζώων στην πρώην αμερικανική βάση Γουρνών, περιμένοντας όσο επουλώνονται την περίοδο αυτή τα τραύματά τους από τη βάναυση μεταχείριση τους να βρουν μόνιμη στέγη στην αγκαλιά κάποιας οικογένειας... Στα χέρια των ανθρώπων του καταφυγίου, του Μανόλη Σπαθαράκη, του Στιβ και της Εύα Άισον, τα σκυλιά έχουν βρει την αγάπη, τη στοργή και την καθημερινή φροντίδα που τόσο τους είχε λείψει. Πίσω από το καθένα όμως κρύβεται και μια απίστευτη όσο και ανατριχιαστική ιστορία πόνου και απανθρωπιάς... Η «Ν.Κ.» ξεναγήθηκε στο καταφύγιο, γνώρισε από κοντά τα κακοποιημένα ζώα και τους ανθρώπους που παλεύουν με τις δικές τους μόνο δυνάμεις να ευαισθητοποιήσουν και να στείλουν ένα μήνυμα πολιτισμού και ανθρωπιάς...
«Ποτέ ξανά στο... δρόμο» είναι το σύνθημα που αντηχεί στο καταφύγιο κακοποιημένων ζώων, που φέρει τον τίτλο «Κίνηση Πολιτών για τη Διάσωση των Μικρών μας Φίλων του δήμου Γουβών», μιας και λειτουργεί, όπως σπεύδει να εξηγήσει ο δημιουργός του Μανόλης Σπαθαράκης, ως τον ενδιάμεσο κρίκο σε μια αλυσίδα που έχει ένα και μόνο στόχο. Να εντοπίσει ζώα κακοποιημένα, τραυματισμένα ή εγκαταλελειμμένα, να τα βοηθήσει να αναρρώσουν και να συνέλθουν και να τα οδηγήσει μέσα σε ένα εύλογο διάστημα στη θαλπωρή κάποιου σπιτιού, ώστε να μη βρεθούν πότε ξανά αβοήθητα στο δρόμο. Συνοδοιπόροι του κ. Σπαθαράκη είναι ένα ζευγάρι Άγγλων που ζει μόνιμα εδώ και χρόνια στην Ελλάδα. Ο Στιβ και η γυναίκα του Εύα είναι τα δυο πολύτιμα ζευγάρια χέρια που έχει καθημερινά ως βοήθεια ο ίδιος, για να ταΐσει, να καθαρίσει και να φροντίσει τα 80 συνολικά σκυλιά που φιλοξενούνται επί του παρόντος στο καταφύγιο. Για να προσφέρει όσο το δυνατόν καλύτερο περιβάλλον για τους τετράποδους φίλους του ανθρώπου, που γνώρισαν όμως από πρώτο χέρι, προτού βρουν άσυλο στην εγκατάσταση, το μέγεθος της κτηνωδίας και της απανθρωπιάς ορισμένων συνανθρώπων μας....
Δεμένη με σύρμα στο λαιμό της...
Του λόγου το αληθές καταμαρτυρούν οι απίστευτες ιστορίες των ζώων αυτών, όπως μας τις περιγράφει ο κ. Σπαθαράκης. «Κάθε σκυλί, ανεξάρτητα από το πόσο παραμένει εδώ μέχρι να καταλήξει σε μια οικογένεια, είναι για μας ξεχωριστό. Έχει τη δική του προσωπικότητα και τη δική του ιστορία... Και πιστέψτε με, πολλά από αυτά έχουν πίσω τους μαρτυρική ιστορία και γεγονότα που δε βάζει ο πολιτισμένος νους. Η Κάρμεν, ας πούμε... Κυκλοφορούσε εδώ μέσα στη βάση για ένα χρόνο. Την είχα δει, και είχα διαπιστώσει εξαρχής πόσο φοβισμένο ήταν το ζώο. Πήγαινα κάθε μέρα σε ένα σπιτάκι, την τάιζα, και έβλεπα κάτι να γυαλίζει στο λαιμό της. Υποψιάστηκα πως μπορεί να ήταν σύρμα, δεν μπορούσα όμως να την πλησιάσω γιατί φοβόταν πολύ... Έβαζα φαγητό, νερό και έφευγα, περιμένοντας να βρω την κατάλληλη στιγμή για την πλησιάσω. Αυτό έγινε τρεις μήνες μετά... Την Κάρμεν μαζί με δυο αδελφάκια σκυλιά τη βρήκα σε ένα δωματιάκι μέσα μια μέρα που έβρεχε, θυμάμαι, καταρρακτωδώς. Ήμουν μόνος. Πώς να τα πιάσω; Βρήκα μια παλιόπορτα, έκλεισα όπως-όπως με ένα σύρμα την είσοδο, για μην εξαφανιστούν και πήγαμε αργά το βράδυ μαζί με άλλα 4 άτομα, τα πήραμε και τα τρία και τα φέραμε εδώ στο καταφύγιο. Τα σκυλιά ήταν κατατρομαγμένα, χτυπιόντουσαν και χρειάστηκε αρκετός χρόνος για να ξεφοβηθούν και να συνηθίσουν. Η Κάρμεν ήταν δυστυχώς όντως δεμένη με σύρμα στο λαιμό της. Πήγαμε στο γιατρό, το βγάλαμε, ο κόμπος όμως έχει ανοίξει μια τρύπα στο λαιμό της, και δεν μπορεί πια να γαβγίσει», μας εξηγεί και συνεχίζει, δείχνοντάς μας το μικρό και φοβισμένο μαύρο σκυλάκι με το όνομα Μέλο. «Τον Μέλο τον βρήκαμε πεταμένο στο δρόμο από αυτοκίνητο. Το σκυλί είναι όχι απλά φοβισμένο, κατατρομαγμένο. Ένας θεός ξέρει πραγματικά τι έχει περάσει πριν... Και είναι δυστυχώς να φρίττεις. Κάποια σκυλιά τα έχουμε βρει κρεμασμένα σε συκιές εδώ στη βάση. Μερικά κρεμασμένα από κολώνες, με τα μάτια πεταγμένα έξω και χρειάστηκε τιτάνιος αγώνας για να τα σώσουμε. Κάποια άλλα μέσα σε σακούλες, ακόμα και θαμμένα ζωντανά μέσα στο χώμα. Για να μην αναφέρω πόσα συναντάμε δεμένα, δίχως τροφή και νερό επί 10-15 και 20 μέρες, σχεδόν μισοπεθαμένα...».
Πηγή

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts with Thumbnails