Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

1η Δεκεμβρίου 1913: Η ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα


Κατά την επανάσταση του 1821-1830 οι Κρήτες αγωνίστηκαν σκληρά, όπως και οι λοιποί Έλληνες, εν τούτοις είδαν με πόνο απερίγραπτο να μην συμπεριλαμβάνονται στα όρια του ελεύθερου κράτους, όπως αυτά καθορίστηκαν από το πρωτόκολλο του Λονδίνου του 1830.
Και αυτό γιατί έτσι θέλησε η ευρωπαϊκή διπλωματία και κυρίως η Αγγλία. Η αγγλική εξωτερική πολιτική δεν μπορούσε να σκεφτεί ότι κάποια στιγμή δεν ήταν εύκολο γι’ αυτήν, ή ακόμη χειρότερο, αδύνατο, να χρησιμοποιεί ο στόλος της το λιμάνι της Σούδας. Ο στόχος αυτός συνδυαζόταν με το έτερο δόγμα της ακεραιότητας της οθωμανικής αυτοκρατορίας, ως ανάχωμα στην πάγια επιδίωξη της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής, ήδη από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου, της καθόδου δηλαδή της Ρωσίας στη ζεστή θάλασσα, το Αιγαίο.
Και δεν εναντιώθηκε μόνο το 1830 η ευρωπαϊκή διπλωματία στην ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, αλλά πάντοτε όταν οι Κρήτες επαναστατούσαν κατά της τουρκικής κυριαρχίας για τον ίδιο σκοπό. Τούτο έγινε το 1841, το 1858, στη γιγαντομαχία του 1866-1868, το 1878, το 1889. Παράλληλα η προπαγάνδα των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων προσπάθησε να καλλιεργήσει στους Κρήτες, κυρίως στους εξέχοντες, μίαν αντίληψη αυτονομίας και ανεξαρτησίας από την υπόλοιπη Ελλάδα. Αντίληψη που βρήκε ευήκοα ώτα και που δημιούργησε πολλά προβλήματα κατά την επανάσταση του 1866. Στην πλειονότητά τους όμως οι Κρήτες απέκρουσαν μια τέτοια λύση.
Την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα το κρητικό ζήτημα αποκτά οξύτητα εξαιτίας του «Ανατολικού Ζητήματος». Η Αγγλία θεωρεί την Κρήτη εκ των ων ουκ άνευ για την θαλάσσια οδό προς τις Ινδίες.
Το 1895 ξεκινά μία νέα επανάσταση, η λεγόμενη μεταπολιτευτική με επικεφαλής τον Μανούσο Κούνδουρο. Ο Κούνδουρος γνωρίζοντας τις διπλωματικές επιδιώξεις των Μεγάλων Ευρωπαϊκών Δυνάμεων θεωρούσε την αυτονομία της Κρήτης ως πρώτο βήμα για την ένωση της με την Ελλάδα.
Η ελληνική εξωτερική πολιτική ήταν αντίθετη σε κάθε αυτονομιστική κίνηση, γιατί πίστευε ότι υπήρχε ο κίνδυνος να περιέλθει η Κρήτη σε κάποια ξένη δύναμη, οπότε θα χανόταν οριστικά για την Ελλάδα.
Οι Τούρκοι προέβησαν σε σφαγές και βιαιότητες που προκάλεσαν την επέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων. Τελικά επεβλήθη νέος Οργανισμός που έγινε αποδεκτός από την επαναστατική επιτροπή.Η Τουρκική διοίκηση όμως αμέσως άρχισε να υπονομεύει το νέον Οργανισμό με φόνους και βιοπραγίες.
Οι Μεγάλες Δυνάμεις από την άλλη μεριά προσπαθούν να αποτρέψουν την επέκταση των ταραχών και η ελληνική κυβέρνηση από την άλλη στέλνει πολεμικά πλοία υπό την αρχηγία του πρίγκιπα Γεωργίου για να εμποδίσουν τη μεταφορά του τουρκικού στρατού στο νησί. Την 1η Φεβρουαρίου 1897 φτάνει στην Κρήτη ο συνταγματάρχης Τιμολέων Βάσσος, ο οποίος στο όνομα του βασιλιά της Ελλάδας Γεωργίου του Α’ καταλαμβάνει την Κρήτη και κηρύσσει την Ένωσή της με την Ελλάδα.
Σκληρές μάχες διεξάγονται. Η Κρήτη και πάλι στα όπλα για την ελευθερία της. Τα πλοία των Μεγάλων Δυνάμεων χωρίς οίκτο κανονιοβολούν ανελέητα στις 7 Φεβρουαρίου 1897 το επαναστατικό στρατόπεδο που είχε οργανώσει ο Ελευθέριος Βενιζέλος στο ακρωτήρι Χανίων. Πράξη που ξεσήκωσε την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη υπέρ των Κρητών.
Το Μάρτιο του 1897 οι Ευρωπαϊκές Δυνάμεις αποβιβάζουν στη μεγαλόνησο στρατό και την καταλαμβάνουν. Στα Χανιά οι Ιταλοί στο Ρέθυμνο οι Ρώσοι στο Ηράκλειο οι Άγγλοι και στο Λασίθι οι Γάλλοι. Προτείνουν δε ως λύση την αυτονομία της Κρήτης υπό την επικυριαρχία του Σουλτάνου. Πρόταση που οι Κρήτες δεν αποδέχτηκαν καταρχήν όπως και η ελληνική κυβέρνηση.Ο ατυχής όμως για την Ελλάδα ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897 (8 Απριλίου – 8 Μαΐου) αναγκάζει την Ελλάδα να ανακαλέσει τις δυνάμεις της από την Κρήτη.
Οι Κρήτες βλέπουν και πάλι το όνειρό τους για την Ένωση να σβήνει. Μετά από τρεις συνελεύσεις – Αρμένοι Αποκορώνου, Αρχάνες και Μελιδόνι Μυλοποτάμου 16 Οκτωβρίου 1897 – αποδέχονται τη λύση της αυτονομίας που προτείνουν οι Ευρωπαίοι.
Στις 9 Δεκεμβρίου 1898 αποβιβάζεται στο νησί ο ύπατος αρμοστής των Δυνάμεων, πρίγκιπας Γεώργιος, δευτερότοκος υιός του βασιλιά Γεωργίου.Οι Κρήτες τον υποδέχονται με άκρατο ενθουσιασμό και εκλαμβάνουν την παρουσία του στο νησί ως έναν αρραβώνα για την Ένωση. Πολύ γρήγορα όμως οι ελπίδες τους διαψεύδονται. Οι Δυνάμεις ούτε για μια στιγμή δεν αφήνουν περιθώρια για μία τέτοια λύση και στην επίσημη διακοίνωσή τους στο αίτημα του πρίγκιπα για Ένωση δηλώνουν ότι αυτό είναι αδύνατο (Φεβρουάριος 1901).
Ο Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος διαφώνησε με την πολιτική που ακολουθούσε ο πρίγκιπας για να επιτευχθεί η ένωση. Ο πρίγκιπας στήριζε τις ελπίδες του στους συγγενικούς δεσμούς που είχε με τους βασιλικούς οίκους της Ευρώπης. Αντίθετα ο Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος είχε την άποψη ότι η πορεία προς την Ένωση έπρεπε να είναι σταδιακή. Είχε την απόλυτη βεβαιότητα ότι η άμεση επίτευξη της ένωσης ήταν αδύνατη, διότι γνώριζε ποιες ήταν οι μακροπρόθεσμες επιδιώξεις των δυνάμεων. Πίστευε και υποστήριζε ότι έπρεπε πρώτα να ολοκληρωθεί η αυτονομία. Να αποκτήσει η Κρήτη δικιά της πολιτοφυλακή. Να απαλλαγεί από τα ξένα στρατεύματα και να εκλέγει ο κρητικός λαός τον κυβερνήτη του.
Ο Βενιζέλος απολύθηκε από την Κρητική Κυβέρνηση (Μάρτιος 1901) και συκοφαντήθηκε στην Κρήτη και στην Ελλάδα ότι είναι ανθενωτικός και ότι επιθυμεί η Κρήτη να ανακηρυχθεί σε ηγεμονία.Η οξύτατη αυτή πολιτική κρίση οδήγησε τελικά σε ένοπλο αγώνα, στο κίνημα του Θερίσου, 10 Μαρτίου 1905.
Ο ένοπλος αγώνας κράτησε ως το Νοέμβριο του 1905. Οι Δυνάμεις χορήγησαν αμνηστία και δέχτηκαν να κατέλθει στην Κρήτη μία επιτροπή να ερευνήσει επιτόπου την κατάσταση και να προτείνει λύσεις. Η επιτροπή στις 30 Μαρτίου 1906 υποβάλλει στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις την έκθεσή της στην οποία μεταξύ των άλλων σημειώνει … το μόνο φάρμακο στην επικίνδυνη σημερινή κατάσταση είναι η ένωση της Κρήτης με το βασίλειο της Ελλάδος …
Παράλληλα αναγνωρίστηκε στο βασιλιά της Ελλάδας το δικαίωμα να προτείνει αυτός στις Δυνάμεις τον ύπατο αρμοστή.
Ύπατος αρμοστής διορίστηκε ο έμπειρος και μετριοπαθής πολιτικός Αλέξανδρος Ζαΐμης, ο οποίος ανέλαβε τα καθήκοντά του το Σεπτέμβριο του 1906.
Προηγουμένως η Συντακτική Συνέλευση που προήλθε από τις εκλογές του Μαΐου 1906 είχε κηρύξεις και αυτή την Ένωση της Κρήτης.
Τον Ιούλιο του 1908 άρχισε η αποχώρηση των ξένων στρατιωτικών αγημάτων με προοπτική να ολοκληρωθεί μετά από ένα έτος. Παράλληλα είχε οργανωθεί η κρητική πολιτοφυλακή. Έτσι σιγά – σιγά το αυτόνομο καθεστώς της Κρήτης αποδεσμευόταν από τον έλεγχο των Μεγάλων Δυνάμεων, πράγμα που προοιωνιζόταν ότι ο κρητικός λαός, όταν η συγκυρία θα ήταν ευνοϊκή θα μπορούσε να επιβάλει τη θέλησή του.
Τον Ιούνιο του 1908 ξεσπά στην Μακεδονία το κίνημα των Νεοτούρκων. Ο Σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ υποχρεώθηκε να αναγνωρίσει το Τουρκικό Σύνταγμα. Οι υπόδουλοι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία λαοί πανηγύρισαν διότι πίστεψαν ότι αρχίζει γι’ αυτούς μια νέα ελπιδοφόρα περίοδος.Η Βουλγαρία έσπευσε να ανακηρύξει την ανεξαρτησία της από την τουρκική επικυριαρχία και η Αυστρία να προσαρτήσει τις επαρχίες Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Οι Κρήτες απογοητευμένοι από την παρελκυστική πολιτική των Δυνάμεων θεώρησαν την κατάσταση που δημιουργήθηκε μετά το κίνημα των Νεοτούρκων ως μία κατάλληλη ευκαιρία να κηρύξουν την Ένωση.Έτσι στις 24 Σεπτεμβρίου 1908 η Κυβέρνηση της Κρήτης εξέδωσε ψήφισμα με το οποίο κήρυξε την ένωση της Κρήτης.Παράλληλα την ίδια ημέρα έγιναν συλλαλητήρια στα Χανιά και στις άλλες κρητικές πόλεις καθώς και σε όλους τους Δήμους της Κρήτης κατά τα οποία ο λαός κηρύσσει την ανεξαρτησία της Κρήτης και την ένωσή της με την Ελλάδα.Παράλληλα την ίδια ημέρα έγιναν συλλαλητήρια στα Χανιά και στις άλλες κρητικές πόλεις καθώς και σε όλους τους Δήμους της Κρήτης κατά τα οποία ο λαός κηρύσσει την ανεξαρτησία της Κρήτης και την ένωσή της με την Ελλάδα.
Οι Νεότουρκοι όμως αντέδρασαν δυναμικά, επιθυμώντας την πρώτη διπλωματική επιτυχία τους, εκτιμώντας ότι ούτε οι Δυνάμεις επιθυμούσαν διακαώς την Ένωση. Έτσι οι Δυνάμεις στη διακοίνωσή τους προς την Τουρκία τον Ιανουάριο του 1909 υπογράμμιζαν ότι για να πραγματοποιηθεί η Ένωση απαιτείται πάντοτε η σύμφωνη γνώμη της Πύλης.
Τον Ιούλιο του 1909 φεύγει από την Κρήτη και ο τελευταίος ευρωπαίος στρατιώτης. Η ευρωπαϊκή αυτή χειρονομία, στην ουσία της συμβολική, αναπτέρωσε το ηθικό των Κρητών.
Δυστυχώς η διεθνής συγκυρία και η πλήρης αδυναμία της Ελλάδας να επιβάλει τη θέλησή της δεν ευνοούσαν την ενωτική λύση. Τον επόμενο μήνα, 4 Αυγούστου 1909, οι Δυνάμεις ζητούν από την Εκτελεστική Επιτροπή να κατεβάσει από όλα τα δημόσια κτίρια την ελληνική σημαία και η τουρκική κυβέρνηση απαιτεί από την ελληνική να αποδοκιμάσει την Ένωση, απειλώντας διακοπή διπλωματικών σχέσεων, πράγμα που υποχρέωσε την Αθήνα να ζητήσει την παρέμβαση των Δυνάμεων, οι οποίες στις 18 Αυγούστου 1909 κατέβασαν βιαίως την ελληνική σημαία από το φρούριο του Φιρκά Χανίων. Δυστυχώς πέρα από τη θέληση του κρητικού λαού υπήρχαν τα ευρωπαϊκά συμφέροντα που στη δεδομένη χρονική στιγμή δεν επέτρεπαν τη δικαίωση των εθνικών πόθων των Κρητών.
Στις 15 Αυγούστου 1909 ξεσπά στην Ελλάδα τι κίνημα στο Γουδί. Το κρητικό ζήτημα πλεγμένο στη δίνη των ευρωπαϊκών συμφερόντων έθετε στην κρητική πολιτική ηγεσία το ερώτημα: εμμονή στην πραξικοπηματική επιβολή της Ένωσης ή συνεννόηση με τις Δυνάμεις. Ο Βενιζέλος έκλινε με τη δεύτερη άποψη.
Τον Αύγουστο του 1910 ο Ελευθέριος Βενιζέλος αφήνει το νησί και αρχίζει την ενεργό πολιτική δράση του στην Ελλάδα. Είχε πια εδραία πεποίθηση, ότι το κρητικό ζήτημα θα λυθεί και οι πόθοι του κρητικού λαού θα εκπληρωθούν μόνο τότε όταν η Ελλάδα θα ήταν σε θέση να επιβάλει την Ένωση με στρατιωτικά μέσα. Έτσι από τη στιγμή που ανέλαβε την ελληνική κυβέρνηση αμέσως ξεκίνησε τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς.
Το Μάρτιο του 1912 διεξήχθησαν εκλογές στην ελεύθερη Ελλάδα και την αυτόνομη Κρήτη. Μία αντιπροσωπεία από Κρήτες βουλευτές αποφασίζουν να έλθει στην ελληνική πρωτεύουσα και να συμμετάσχουν στις εργασιές του ελληνικού κοινοβουλίου.
Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Ελευθέριος Βενιζέλος κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια να ματαιώσει μία τέτοια απόφαση. Γνωρίζει καλύτερα από κάθε άλλον ποιες συνέπειες για το εθνικό θέμα μπορούσε να έχει μια τέτοια πράξη. Θα έδινε αφορμή στην Τουρκία να απειλήσει πόλεμο κατά της Ελλάδας ή ακόμη ανακατοχή της Κρήτης, ενώ η Ελλάδα δε είχε ολοκληρώσει τις στρατιωτικές προετοιμασίες της.
Όταν το πράγμα έφτασε στα άκρα ο Βενιζέλος δεν δίστασε να λάβει βίαια μέτρα για να εμποδίσει την είσοδο των Κρητών βουλευτών στην Ελληνική Βουλή. Για να εκτονωθεί η κατάσταση διέκοψε τις εργασίες της Βουλής για τον Οκτώβριο 1912.
Στις 5 Οκτωβρίου 1912 ξεκινά ο Α’ βαλκανικός πόλεμος. Τα βαλκανικά κράτη Ελλάδα, Σερβία, Μαυροβούνιο και Βουλγαρία κήρυξαν τον πόλεμο στην Τουρκία, παρά τις συντονισμένες και επίμονες προσπάθειες της ευρωπαϊκής διπλωματίας να τον αποτρέψει .
Με την έναρξη του πολέμου και τις πρώτες νίκες των ελληνικών όπλων οι πόρτες του ελληνικού κοινοβουλίου άνοιξαν και υποδέχθηκαν τους Κρήτες Βουλευτές. Στις 11 Οκτωβρίου 1912 υπογράφεται Βασιλικό Διάταγμα με το οποίο ο Στέφανος Δραγούμης διορίστηκε Γενικός Διοικητής της Κρήτης.
Με την πράξη αυτή de facto η Κρήτη έγινε τμήμα του Ελληνικού Κράτους δηλ. de facto συντελέστηκε η Ένωση. H de june ένωση, από άποψη διεθνούς δικαίου, συντελέστηκε με τη συνθήκη του Λονδίνου στις 17 Μαΐου 1913 μεταξύ της Τουρκίας και των εμπόλεμων βαλκανικών κρατών. Με το άρθρο 4 της συνθήκης… Η Αυτού μεγαλειότης, ο αυτοκράτωρ των Οθωμανών δηλοί ότι εκχωρεί εις τας Αυτών μεγαλειότητας τους συμμάχους ηγεμόνας την νήσον Κρήτην και ότι παραιτείται υπέρ αυτών πάντων των ων εκέκτητο επί της νήσου ταύτης κυριαρχικών και άλλων δικαιωμάτων…
Αργότερα με την κύρωση της Ελληνοτουρκικής συνθήκης ειρήνης του Νοεμβρίου του 1913 ( νόμος 4213 της 11/14 Νοεμβρίου 1913) η Κρήτη περιήλθε οριστικά στην Ελλάδα, όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο Ελευθέριος Βενιζέλος στη βουλή … η ελληνική Κυβέρνησις ανέμενε δια την προσάρτησιν την επικύρωσιν της συνθήκης των Αθηνών, ήτις προεπιβεβαιούσα την συνθήκην του Λονδίνου, αποτελεί και την τελευταίαν λέξην επι του ζητήματος τούτου … και συνεχίζει μόνον με την συνθήκην των Αθηνών, κυρούσαν τα πρωκαταρτικώς συνομολογηθέντα εν Λονδίνω, εκλείπει κάθε ίχνος τουρκικής επικυριαρχίας επί της νήσου ( Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος, Η Ένωση της Κρήτης, Χανιά, 2003 ).
Την Κυριακή 1 Δεκεμβρίου 1913 ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος και ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος κατήλθαν στα Χανιά και ύψωσαν την ελληνική σημαία στο φρούριο Φιρκά, στο λιμάνι των Χανίων. Με την συμβολική αυτή πράξη επισημοποιήθηκε η Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα.


απο Good Net






Τα Νεώρια στο ενετικό λιμάνι στο Ηράκλειο

τα νεώρια το βράδυ..
Τα ενετικά νεώρια στο Ηράκλειο βρίσκονται στο ενετικό λιμάνι. Τα νεώρια είναι στεγασμένοι επιμηκείς χώροι για την κατασκευή και επισκευή των καραβιών του βενετσιάνικου στόλου. Ο στόλος των Ενετών ήταν κυρίαρχος στη Μεσόγειο. Οι Ενετοί με τα νεώρια που έχτιζαν σε κάθε λιμάνι τους είχαν τα πλοία τους, πολεμικά και εμπορικά, πάντα σε καλή κατάσταση και έτοιμα για να ταξιδέψουν γρήγορα.
Συνολικά χτίστηκαν 19 νεώρια στο Ηράκλειο ομαδοποιημένα σε 3 οικοδομικά συγκροτήματα. Μεταξύ τους επικοινωνούσαν μέσα από τοξωτά ανοίγματα και έκλειναν με θυρόφυλλα από καδρόνια με κενά διαστήματα μεταξύ τους.
Σήμερα διατηρούνται μόνο 5-6 νεώρια από τα 19. Πρέπει να αναφερθεί όμως ότι τα νεώρια προς το ενετικό λιμάνι δε σώζονται σε όλο τους το μήκος, γιατί μεγάλο μέρος τους κατεδαφίστηκε για να φτιαχτεί η παραλιακή λεωφόρος.
Ανάμεσα στα νεώρια υπήρχε αποθήκη άλατος ενώ μια μεγάλη δεξαμενή νερού με χωρητικότητα 20.000 βαρέλια είχε κτιστεί δυτικά από το τελευταίο νεώριο. Κάθε νεώριο αποτελείται από δύο θολοσκεπείς χώρους που επικοινωνούν μεταξύ τους μέσα από τοξωτά ανοίγματα και διαθέτει τέσσερα ανοίγματα στην οροφή για να μπαίνει το φως και ο αέρας.
Βαρδάκη Ειρήνη
Πατελάρος Νίκος

Όταν ο χειμώνας αγγίζει τα Χανιά...

Λιμάνι Χανίων..
Η εντυπωσιακή φωτογραφία είναι από την συμμετοχή του Λουλακούδη Κυριάκο στον Διαγωνισμό Φωτογραφίας by Travelogue Magazine!
Αξίζει να τσεκάρουμε εδώ (κλικ) το «Μου αρέσει» και να βοηθήσουμε στην πρωτιά της!

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες της Κρήτης εδώ: κλικ

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

Αγιοφάραγγο

εκπληκτικό, πανέμορφο.. αγιοφάραγγο..
Το Αγιοφάραγγο βρίσκεται στον νότο του Νομού Ηρακλείου, ανάμεσα στο ακρωτήρι Κεφάλι και τους Καλούς Λιμένες, στον ορεινό όγκο των Αστερούσιων ωραίων.

Στην ευρύτερη περιοχή και ιδιαίτερα στο Αγιοφάραγγο όπως άλλωστε μαρτυρεί και το όνομα του, υπήρχε και συνεχίζετε σήμερα ως ένα βαθμό, έντονη η παρουσία μοναχών και ασκητών στις αναρίθμητες σπηλιές, σχεδόν από τα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού στην Κρήτη, λέγετε ότι εδώ ήταν το πρώιμο Άγιο Όρος της Ορθοδοξίας, καθώς εδώ καθιερώθηκε η νοερά προσευχή, και ασκίτευσε ο ιδρυτής του Αγίου Όρους ο Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης.

Σήμερα υπάρχει σε άριστη κατάσταση η εκκλησία του Αγίου Αντωνίου, κτίσμα του 14ου αιώνα, ενώ στην ίδια θέση υπήρχε μικρότερος σπηλαιώδης ναός, στο προαύλιο υπάρχει ένα πηγάδι που τους καλοκαιρινούς μήνες έχει γλυφό νερό.

Το φαράγγι έχει ψιλά σταθερά τοιχώματα ιδανικά για αναρρίχηση, για αυτό έχουν δημιουργήσει αρκετές αναρριχητικές διαδρομές για όλα τα επίπεδα αναρριχητών.

Η παρουσία του Ανθρώπου στο Αγιοφάραγγο είναι επιβεβαιωμένη από τα αρχαιολογικά ευρήματα, που χρονολογούνται από τα προμινωικά χρόνια, ένα απτό ίχνος είναι ένας συλημένος Μινωικός θολωτός τάφος.

Σήμερα το Αγιοφάραγγο που κάποτε ήταν μέρος άσκησης του σώματος και του πνεύματος, αποτελεί τουριστικό προορισμό, πολλοί τουρίστες ξένοι και ντόπιοι, το επισκέπτονται για μπάνιο στην παραλία, και αναρρίχηση στους επιβλητικούς βράχους, οι τρόποι πρόσβασης σε αυτό είναι τρις, μισή ώρα ποδαρόδρομο μέσα από την κήτη του, αφού παράνομα άνοιξαν δρόμο μέσα στο φαράγγι με αποτέλεσμα τα αυτοκίνητα να φθάνουν πολύ κοντά στην παραλία, από τους Καλούς Λιμένες μία ώρα περίπου με τα πόδια πάνω σε αψύ μονοπάτι, η από την θάλασσα με βάρκα.

Ο επιβλητικός κώνος της κορυφής Κόφινας (1231μ.)

Μπορείτε να διακρίνετε την νότια ακτογραμμή..

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες της Κρητης εδώ: κλικ

Η μαγεία της λίμνης Κουρνά και ο μύθος

Λίμνη Κουρνά..

Η λίμνη του Κουρνά, σαν πίνακας ζωγραφικής στολίζει το νομό Χανίων. Η μοναδική φυσική λίμνη της Κρήτης, βρίσκεται 30 χιλιόμετρα από τα Χανιά κοντά στα σύνορα με το νομό Ρεθύμνου , ανάμεσα σε λόφους, ένας θαυμάσιος προορισμός για ταξιδιώτες χειμώνα και καλοκαίρι.
Το όνομά της προέρχεται από την αραβική λέξη Κουρνάς που σημαίνει λουτήρας ή λίμνη και είναι στοιχειωμένη… Κάτι όχι ασυνήθιστο για λίμνη…
Ο θρύλος μιλάει για μια ξανθιά κοπέλα η οποία πριν από πολλά χρόνια στην προσπάθειά της να σωθεί από τις ερωτικές ορέξεις του πατέρα της ευχήθηκε να βουλιάξει η περιοχή, να γίνει λίμνη. Όπως κι έγινε… και από τότε, λένε…, μια νεαρή γυναίκα κάνει κάποιες φορές την εμφάνισή της καθισμένη σε ένα βράχο μέσα στη λίμνη και χτενίζει τα κατάξανθα μαλλιά της.
Στη σύγχρονη εποχή… η λίμνη του Κουρνά αποτελεί ένα σημαντικό βιότοπο. Οι όχθες της είναι καταπράσινες και η λευκή άμμος που υπάρχει σε αυτές, την κάνει ιδανική για μπάνιο και ηλιοθεραπεία.
Μπορεί επίσης όποιος επιθυμεί να νοικιάσει θαλάσσια ποδήλατα ή κανό για μια ρομαντική βόλτα στα νερά της. Εικόνες που είναι πολύ πιο συνηθισμένες σε χώρες της κεντρικής Ευρώπης.
Οι όχθες της λίμνης Κουρνά γνωρίζουν σημαντική τουριστική ανάπτυξη. Οι τουρίστες που την επισκέπτονται μπορούν να απολαύσουν τη θέα της λίμνης μαζί με κρητικούς μεζέδες στα πολλά καταστήματα που λειτουργούν στην περιοχή.
Σε κοντινή απόσταση, στις αρχές του νομού Ρεθύμνου βρίσκονται οι πηγές της Αργυρούπολης. Μια καταπράσινη όαση με τρεχούμενα νερά. Ο ήχος τους, το απόλυτο ηχητικό ηρεμιστικό.
Δροσιστείτε στα νερά των πηγών της, απ΄ όπου υδροδοτείται το Ρέθυμνο και ανάψτε ένα κερί στο εκκλησάκι της Αγίας Δύναμης, που βρίσκεται μέσα σε ένα βράχο.
Αν αντέχουν τα πόδια σας, μέσα σε αυτό το όργιο πράσινου και τρεχούμενων νερών μπορείτε να ακολουθήσετε ένα από τα πολλά μονοπάτια για μαγευτικές διαδρομές.
Η άσκηση ανοίγει την όρεξη. Μην ανησυχείτε όμως, θα βρείτε αρκετές ταβέρνες στην περιοχή.
Στη συνέχεια , μπορείτε να επισκεφθείτε το χωριό της Αργυρούπολης, που είναι κτισμένο πάνω στα ερείπια της αρχαίας Λάππας , μιας μεγάλης Δωρικής και Ρωμαϊκής πόλης.
όποιος δεν εχει παει να παει γρήγορα!

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

Σουρουπώνει στο Ηράκλειο…

...και γίνεται ακόμα ομορφότερο!
Δείτε περισσότερες φωτογραφίες της Κρήτης εδώ: κλικ

Σπήλαιο Μελιδονίου


Η Σπηλιά του Μελιδονίου βρίσκεται περίπου 1.800 μέτρα βορειοδυτικά του χωριού και παρουσιάζει ενδιαφέρον εξαιτίας των αρχαιολογικών της ευρημάτων, μερικά από τα οποία εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Ρεθύμνου.
Το σπήλαιο Μελιδονίου ονομάζεται και αλλιώς "Γεροντόσπηλιος". Υπήρξε ένα από τα σπουδαιότερα λατρευτικά σπήλαια , μια και στην Μινωική εποχή λατρευόταν στο σπήλαιο ο Χάλκινος γίγαντας της Κρήτης ο Τάλως, που είχε αναλάβει , σύμφωνα πάντα με τη μυθολογία, την ασφάλεια και την προστασία του νησιού , από εξωτερικούς και εχθρούς.
Έχει πολύ μεγάλη σημασία αρχαιολογικής μεριάς αλλά και ιστορικής , μια και το σπήλαιο Μελιδονίου , ήταν καταφύγιο για 370 γυναικόπαιδα και 30 πολεμιστές , για να αποφύγουν τον τούρκικο ζυγό κατά τον Οκτώβριο του 1823. Ιστορικά γεγονότα αναφέρουν ότι ο Χουσείν Μπέις που πληροφορήθηκε για τη κρυψώνα αυτή , κύκλωσε το σπήλαιο, με το στρατό του , και ζήτησε στους κρητικούς να παραδοθούν.
Αυτοί αρνήθηκαν φυσικά , γιατί γνώριζαν πολύ καλά τι τους περίμενε και οι Τούρκοι μετά από μία τρίμηνη πολιορκία έριξαν εύφλεκτες ύλες από το άνοιγμα της κορυφής του σπηλαίου και έβαλαν φωτιά. Γυναικόπαιδα και πολεμιστές , άφησαν την τελευταία τους πνοή στο υγρό αυτό σπήλαιο Γενάρης του 1824. Στη κεντρική αίθουσα του σπηλαίου έχει τοποθετηθεί οστεοφυλάκιο , με τα κόκαλα των ηρώων, που σφραγίζει το δράμα του σπηλαίου του Μελιδονίου.
Η αψιδωτή είσοδος του σπηλαίου , μας υποδέχεται ενώ μας οδηγεί στην πρώτη αίθουσα του φαντασμαγορικού σπηλαίου που ονομάζεται "Αίθουσα ηρώων" όπου υπάρχει , όπως αναφέραμε και πιο πριν το "Μνημείoν". Ένα συγκρότημα από σταλαγμίτες αρχίζει και ξετυλίγεται σαν κουβάρι από μπροστά μας ενώ οδεύουμε προς το "Σταυροδρόμι" μπαίνοντας στο δεξιό θάλαμο . Φτάνοντας στη τεράστια αίθουσα "Πάσλεϋ" οι σταλαγμίτες και οι σταλακτίτες , δημιουργούν θαυμάσιο σύμπλεγμα και προσφέρουν ένα ονειρικό θέαμα στον επισκέπτη.
Καθώς προχωράμε , ογκώδη βράχοι δίνουν το συναίσθημα ότι βρισκόμαστε σε μια άλλη γη και χωρίς να το καταλάβουμε , έχουμε φτάσει στην αίθουσα "Των βράχων" όπου μέσα από ένα στενό διάδρομο θα οδηγηθούμε στο "Θάλαμο της Καταβόθρας" και μετά από αυτό το οδοιπορικό καταφθάνουμε στο τέλος της δεξιάς λωρίδας που ονομάζεται "Το Υπερώον".
Οδοιπορώντας το σπήλαιο και καταφθάνοντας ξανά στο "Σταυροδρόμι" διαλέγουμε να οδοιπορήσουμε και το αριστερό μέρος του σπηλαίου που αποτελείτε από ένα και μοναδικό θάλαμο "Τον Θάλαμο των Παραπετασμάτων" όπου ο μεγαλοπρεπής στολισμός από πτυχώσεις , σταλαγμιτικό και σταλακτιτικό υλικό είναι τόσο πλουσιοπάροχο και τόσο θεσπέσιο. Μια σας επίσκεψη θα σας πείσει για όλα αυτά που είδαν τα δικά μας μάτια και που είχαμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε από κοντά.

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Απογευματινή βόλτα σε χειμωνιάτικο φόντo στα Χανιά..

Λιμάνι Χανίων..
Μια εντυπωσιακή συμμετοχή στον Διαγωνισμό Φωτογραφίας by Travelogue Magazine από  την Μάγδα Βογιατζή!
Να βοηθήσουμε τη συμμετοχή της Μάγδας τσεκάροντας εδώ κλικ το «Μου αρέσει»!!!

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες της Κρήτης εδώ: κλικ

Ο φάρος των Χανίων και η ιστορία του

ο φάρος στο λιμάνι των Χανίων..
Ζαχαρένια Σημαντηράκη
Αν γυρίσουμε πίσω το χρόνο, αν ταξιδέψουμε απόψε στο παρελθόν της πόλης μας, κάποιους αιώνες πίσω, την εποχή της Ενετοκρατίας, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι τα Χανιά και κατά την Ενετοκρατία και την Τουρκοκρατία είχαν αρκετά ανεπτυγμένο το εμπόριο και την ναυτιλία. Όχι μόνον η εισαγωγή, αλλά και η εξαγωγή προϊόντων και διαφόρων ειδών ήταν αξιοσημείωτη. Ανάλογη με την κίνηση του εμπορίου ήταν και της ναυτιλίας, αν και διακινούνταν σχετικά λίγα πλοία λόγω της έλλειψης ευρέως και ασφαλούς λιμένος. Ήταν από τότε κοινά παραδεκτό το γεγονός πως ο ανοιχτός κόλπος των Χανίων, εκτεθειμένος στις καιρικές συνθήκες, δεν ήταν ιδιαίτερα κατάλληλος για λιμάνι. Το φυσικό λιμάνι της Σούδας μάλιστα εξυπηρετούσε αρκετά ικανοποιητικά τις σχετικές ανάγκες. Με την κατάληψη της πόλης από τους Γενουάτες, επιβεβαιώθηκε για άλλη μία φορά η ανάγκη λειτουργίας λιμανιού κι έτσι οι τοπικές αρχές υποχρεώθηκαν να ξεκινήσουν οι ενέργειες για την κατασκευή του. Επί Ενετοκρατίας, το 1302, το θέμα τέθηκε στην κυβέρνηση από τον Ρέκτορα Marino Gradenigo η οποία και δέχτηκε την πρόταση.
Όταν άρχισαν τα αιτήματα για επισκευές από τους φορείς της πόλης, κατασκευάσθηκε για πρώτη φορά το λιμάνι μεταξύ του 1320 και του 1356. Μεγάλο πρόβλημα ήταν το γεγονός ότι αυτό ήταν ακατάλληλο και ότι η ανατολική του λεκάνη υπέφερε από τις προσχώσεις, που δημιουργούσαν τα νερά της βροχής ή των υπονόμων. Τα πλοία έρχονταν και έφευγαν σε ένα λιμάνι που ήταν μικρό και σχετικά αβαθές και ευπρόσβλητο στους βόρειους και δυτικούς ανέμους. Έτσι συχνά στις εκθέσεις των αξιωματούχων αναφέρονται οι εργασίες που εκτελούνται, αλλά και η ανάγκη καθαρισμού και εκβάθυνσης της κύριας ανατολικής λεκάνης.
Μετά από την επανάσταση του Αγίου Τίτου το 1363/64 το λιμάνι εγκαταλείπεται και χρησιμοποιείται εκείνο του Ηρακλείου, μια και του Ρεθύμνου είχε και αυτό ανάλογα προβλήματα. Το 1551 αναφέρεται η εκβάθυνση της λεκάνης στο Χανιώτικο λιμάνι και η κατασκευή τοίχου με επάλξεις κατά μήκος του λιμενοβραχίονα, ο οποίος είναι θεμελιωμένος πάνω σε μια σειρά υφάλους που έκαναν το λιμάνι απροσπέλαστο στα πλοία. Για την ανανέωση του νερού και την αποφυγή επιχωματώσεων, δημιουργήθηκε ένα άνοιγμα πάνω στο λιμενοβραχίονα και στο κέντρο του κατασκευάστηκε ο προμαχώνας του Αγίου Νικολάου, που κάλυπτε τη μεγάλη απόσταση μέχρι την είσοδο του λιμανιού, την οποία και προστάτευε, σε συνδυασμό με το φρούριο Φιρκά. Περίπου στα 1595 – 1601 κατασκευάστηκε από τους Ενετούς ένας Φάρος, θεμελιωμένος στο φυσικό βράχο, που λειτούργησε ως πυρσός ανοιχτής φλόγας (φρυκτωρία) κι αναφέρεται ως <<φανάρι>> σε σχεδιάγραμμα κάτοψης της πόλεως των Χανίων του 1689 του V. Coronelli.
Αλλά το 1645 η πόλη πέφτει στα χέρια των Τούρκων μετά από πολιορκία – η κατάκτηση της Κρήτης ολοκληρώθηκε το 1669, όπως είναι γνωστό, μετά από 25ετή πόλεμο, με την κατάληψη του Χάνδακα, το Ηράκλειο. Οι νέοι κατακτητές δεν έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη συντήρηση του Χανιώτικου λιμανιού, το οποίο αφέθηκε σε πλήρη εγκατάλειψη και δεν έγινε καμία επισκευή ή συντήρησή του, με την ανατολική λεκάνη του λιμένα να παραμένει ουσιαστικά άχρηστη σε όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας.
Κατά τα χρόνια της παραχώρησης της Κρήτης στον Αντιβασιλέα της Αιγύπτου Μεχμέτ Αλή (1830-1840), ως αντάλλαγμα των υπηρεσιών που προσέφερε στο Σουλτάνο κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821 στην Κρήτη και την Πελοπόννησο, αναγνωρίζεται η αξία του λιμανιού και το πόσο μπορεί να βοηθήσει στη βελτίωση της οικονομίας του τόπου. Λέγεται ότι ο Μεχμέτ Αλή έδωσε εντολή στον Μουσταφά Πασά να καθαρίσει τη λεκάνη του λιμανιού των Χανίων, να επισκευάσει το λιμενοβραχίονα και να κατασκευάσει το Φάρο. Και όντως πραγματοποιήθηκαν επισκευές στο λιμενοβραχίονα και εκβαθύνσεις στη λεκάνη του, εργασίες που κόστισαν (το 1838) 1.146.000 γρόσια. Τότε κατασκευάστηκε και ο πρόβολος, ο πύργος δηλαδή του Φάρου που υπάρχει μέχρι σήμερα και εδράζεται στην ενετική τραπεζοειδή βάση πάνω σε φυσικό βράχο, με τα αρχιτεκτονικά του στοιχεία συνδεδεμένα με την τοπική παράδοση, όπως αυτή διαμορφώθηκε από τα τέλη της Βενετοκρατίας και εξής. Την εποχή αυτή ο Φάρος μας πήρε τη μορφή που ξέρουμε. Ο πύργος του κτίσματος αποτελείται από τρία τμήματα διαφορετικής διατομής: το τμήμα της βάσης είναι οκτάγωνο, το μεσαίο τμήμα είναι δεκαεξάγωνο και το τρίτο κυκλικό. Το υλικό κατασκευής της βάσης είναι της ίδιας προέλευσης και ποιότητας με αυτό που οι Ενετοί κατασκεύασαν τις οχυρώσεις της πόλης των Χανίων.
Σύμφωνα με τους εγκυρότατους Αγγλικούς <<φαροδείκτες>> του 1847 και 1859 ο φάρος αναστηλώθηκε – πάνω στην Ενετική βάση του – και το 1839 λειτούργησε με τη νέα για την εποχή τεχνολογία. Τεκμηριωμένη πληροφορία για το πρώτο του φωτιστικό μηχάνημα δεν υπάρχει όπως δεν υπάρχει και κάποιο στοιχείο που να δείχνει το πότε σταμάτησε να λειτουργεί ως πυρσός ανοιχτής φλόγας. O νέος φάρος είναι όπως ήδη αναφέρθηκε, διαφορετικός από τον αρχικό και θυμίζει περισσότερο μιναρέ και ως προς την μορφή του και ως προς την εσωτερική του πέτρινη σκάλα, που οδηγεί στο μπαλκόνι με το γυάλινο πυργίσκο.
Τα αρχιτεκτονικά στοιχεία μοιάζουν με αυτά των μιναρέδων, για αυτό και το μνημείο δεν κατατάσσετε σε κάποιον από τους τυποποιημένους πύργους των φάρων σε σχέση με την διατομή του. Είναι <<φανός λιμένος>> και αποτελείται μόνο από τον πύργο του φάρου, χωρίς την κατοικία των φυλάκων όπως οι υπόλοιποι επιτηρούμενοι φάροι. Κι αυτό γιατί βρίσκεται σε κατοικημένη περιοχή οπότε δεν ήταν απαραίτητη η επίβλεψη της λειτουργίας του από μία εφαπτόμενη ή κοντινή στον πύργο κατοικία φυλακών. Παρά ταύτα, γύρω στα τέλη του 19ου αιώνα, κατασκευάστηκε στην βάση του Φάρου κεραμοσκεπής κατοικία φυλάκων, που όμως κατεδαφίστηκε πριν το 1967.Ο πύργος του Φάρου είναι κατασκευασμένος σε λίθινους πελεκημένους δόμους από λευκό ψαμμίτη. Το πάχος της λιθοδομής είναι 60 εκ. του μέτρου περίπου σε όλο το ύψος του πύργου. Στην κορυφή κάθε τμήματος του πύργου που αλλάζει η διατομή υπάρχει διάζωμα αντίστοιχης κάτοψης ενώ τα τμήματα κάτω από τα διαζώματα είναι διακοσμημένα με ανάγλυφα στοιχεία. Σε όλο το ύψος τους εσωτερικά υπάρχει κλίμακα από λιθοδομή που λειτουργεί και ως ελικοειδές στοιχείο ακαμψίας.
Το 1864 ο Φάρος περιήλθε στην δικαιοδοσία της γαλλικής εταιρίας Οθωμανικών Φάρων και λειτούργησε με φωτιστικό μηχάνημα <<κατοπτρικό Δ’ τάξεως>>.Κατά το τέλος της τουρκικής κατοχής κατασκευάστηκε η σκάλα της ανατολικής πλευράς, στην είσοδο δηλαδή του πύργου του Φάρου. Το περιμετρικό συμπαγές πέτρινο στηθαίο, το οκταγωνικό φυλάκιο με το μικρό τρούλο είναι νεότερες κατασκευές. Έχουν επίσης δημιουργηθεί αγωγοί μέσω των οποίων διέρχεται θαλάσσιο νερό κάτω από την επιφάνεια της βάσης του φάρου.
Η προσέγγιση βέβαια των μεγάλων πλοίων κατά το παρελθόν γινόταν έξω από το λιμάνι. Σταματούσαν <<αρόδω>> όταν οι καιρικές συνθήκες το επέτρεπαν, και οι επιβάτες και τα φορτία μεταφέρονταν με βάρκες στο χώρο μπροστά από τέμενος Κιουτσούκ Χασάν, το γνωστό μας Γιαλί Τζαμίσι .Κι ο περιηγητής Ρολλαίν σημειώνει:<<Η πόλις των Χανίων έχει λιμένα τεχνητόν, τον μεγαλείτερον των τεχνιτών λιμένων των τριών μεγάλων Κρητικών πόλεων .Ο λιμήν είναι κλειστός από το μέρος του πελάγους δι’ ενός συγκροτήματος εκ βράχων οίτινες υπερέχουν ολίγων της θαλάσσης και επ’αυτών δια μολώσεως εκτείνειται εις κυματοθραύστης μήκους 377 μέτρων με ένα εν τω μέσω προμαχώνα και με ένα εις το άκρον Πύργον όστις χρησιμεύει ο φάρος. Ο λιμήν ούτος δεν δύναται να δεχθεί περισσότερα των 40 πλοίων των 300 τόνων>>.
Από τα χρόνια της Κρητικής Πολιτείας επεκτείνεται σταδιακά η κρηπίδωση του λιμανιού, η οποία ολοκληρώνεται τα τελευταία χρόνια. Σε παλιά έδκσοδη περί της πόλεως Χανίων την εποχή αυτή αναφέρεται ότι <<…Η πόλις έχει το πλείστον λιθοστρώτους και στενάς οδούς, μικράν πλατείαν των Μαυροβουνίων καλούμενην (πρότερον Σανδριβάνι) και πλακόστρωτον προκυμαίαν. Ο λιμήν των Χανίων είναι μικρός και σχετικώς αβαθύς δεχόμενος εν τοις ύδασιν αυτού μικράς χωρητικότητας ατμόπλοια, λίαν δε επισφαλής άτε προσβαλλόμενος υπό βορείων και δυτικών ανέμων. Εις την είσοδο αυτού αριστερά ως προς τον εισπλέοντα υπάρχει φάρος με ακίνητον λευκό φως ορατόν εξ’αποστάσεως 12 μιλίων…>>.
Ο Φάρος ων Χανίων προστέθηκε στο Ελληνικό Φαρικό Δίκτυο μετά την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, το 1913.Σημειώνεται ότι οι φάροι την Κρήτης δεν αναφέρονται στον έγκυρο φαροδείκτη του Λυκούδη του 1914 διότι προφανώς δεν θα είχε ολοκληρωθεί η διαδικασία παράδοσης – παραλαβής τους από την Γαλλική εταιρία και το Ελληνικό πολεμικό ναυτικό.
Ο Χανιώτικος Φάρος λειτούργησε το 1933 ως φανός λιμένος <<ερυθρός σταθερός>>,αλλά το 1941το φωτιστικό του μηχάνημα καταστράφηκε από τους Γερμανούς. το οποίο και αποκαταστάθηκε αργότερα και ο φάρος επαναλειτούργησε το 1945.Το 1962 το φορτηγό πλοίο <<Άφοβος>> προσέκρουσε στη βορειοδυτική γωνία της βάσης του φάρου, που τμήμα της είχε ήδη καταρρεύσει, με αποτέλεσμα να αποκολληθεί το βόρειο τμήμα της τοιχοποιίας.
Ο φάρος μας, το στολίδι και σήμα κατατεθέν της πόλης μας, έχει ύψος 21 μ., με ύψος εστίας από την επιφάνεια της θάλασσας, 26 μέτρα και το φως του φτάνει σε απόσταση 7 μιλίων. Είναι ο παλαιότερος που σώζεται μέχρι σήμερα, όχι μόνο των Ελληνικών παραλίων αλλά και της Μεσογείου κι ένας από τους παλαιότερους στον κόσμο.
Μα το φως του δεν φωτίζει μόνο τα σκοτεινιασμένα, ανταριασμένα πέλαγα. Σαν παλμός της καρδιάς της αγαπημένης πόλης μας, αναβοσβήνει και φωτίζει και τις δικές μας καρδιές στις μπόρες και στις φουρτούνες που περνούμε. Και αυτό το άσβεστο φως που αδιάκοπα χτυπά μέσ’το σκοτάδι, ελπίδα είναι και παρηγοριά, όχι μόνο των ναυαγών της θάλασσας μα και των θαλασσοδαρμένων της ζωής… Κι είναι σαν να λέει γλυκά…<<βάστα καρδιά και χτύπα στο ρυθμό μου… θα ξημερώσει ξαστεριά, και στο δικό σου πέλαγο…>>.

Μια βόλτα στο Κούλε..

μια βόλτα στο Κούλε μπορεί να τα αλλάξει όλα..

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες της Κρήτης εδώ: κλικ

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2011

H θέα απο την Ροδιά..

πανέμορφη θέα απο την Ροδιά Ηρακλείου..

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες απο την Κρήτη εδώ: κλικ

Νέα ενότητα

Μια καινούργια ενότητα εγκαινιάζω σήμερα, αυτήν που μπορείτε να βρείτε στην κορυφή της σελίδας μαζί με τα άλλα αφιερώματα. «Φωτογραφίες της Κρήτης» λοιπόν..
Πολλές φορές μια εικόνα δεν μπορείς να την περιγράψεις με λόγια.. τέτοιες εικόνες θα προσπαθήσω να δείξω και εσάς μέσα από την νέα ενότητα.
Φυσικά μπορείτε και εσείς να «βάλετε το χεράκι σας» σε αυτή είτε υποδεικνύοντας μου φωτογραφίες που υπάρχουν στο διαδίκτυο και αξίζουν να μπουν ή στέλνοντας μου δικές σας φωτογραφίες στο sofoscrete@gmail.com.

Καλή αρχή λοιπόν…

Κρητικός Αίγαγρος

κρι κρι "εν δράσει"..
Ο πρωτοκρητικός πρόγονος μας θα ζήλευε τη λεβεντιά του. Θα έτρεχε πάνω στις μαδάρες συναγωνιζόμενος τον, χοροπηδώντας και γελώντας σ’ ένα άγριο διονυσιακό κυνήγι. Ύστερα καταϊδρωμένος θα ξαπόσταινε σ΄ ένα χαράκι χαιρετώντας το αδέρφι του, τ’ αγρίμι του βουνού που ποτέ δεν θα έπιανε, τον Κρητικό Αίγαγρο…

Μια σχέση που κρατάει χρόνια…

Κρι – κρι, αίγαγρος, αγρίμι ή και Capra aegagrus cretensis, όπως και να το πείτε θα μιλάτε πάντα για το μοναδικό Κρητικό ζώο. Ενδημικό της Κρήτης (εξ' ου και το… επώνυμο του cretensis), δηλαδή ένα ζώο που υπάρχει μοναχά στο νησί μας και κατοικεί κατά προτίμηση στα ορεινά, στις μαδάρες. Ή, τουλάχιστον, κατοικούσε μέχρι τη στιγμή που απειλήθηκε με εξόντωση. Οι παλιοί το ήξεραν μοναχά με την ονομασία αίγαγρος ή συνηθέστερα «αγρίμι», ενώ για το θηλυκό χρησιμοποιούταν η ονομασία "Σανάδα". Μάλιστα στο τόμο "Κρήτη και Μυκηναϊκός Πολιτισμός" ο καθηγητής του Πανεπιστημίου κ. ΣΠ. Μαρινάτος, υπογραμμίζει - μεταξύ άλλων χαρακτηριστικών της Κρητικής ζωής - ότι ο αίγαγρος υπήρξε ανέκαθεν το πλέον χαρακτηριστικό ζώο της Κρήτης από την αρχαιότητα.

Ιστορία ενός ονόματος και «ικανοποίηση της κοιλίας»

Το όνομα Κρι – Κρί λέγεται ότι το απέκτησε τη δεκαετία του πενήντα όταν ένας κρητικός θέλησε να κάνει δώρο ένα ζώο στον τότε πρόεδρο της Αμερικής Χάρι Τρούμαν. Η ιστορία λεει ότι ο πρόεδρος δέχτηκε το δώρο και μάλιστα κάλεσε τον ίδιο τον Κρητικό στην Αμερική για να του το παραδώσει. Διαβάστε τι αναφέρει σ’ ένα γράμμα του στο περιοδικό «Τουριστική Κρήτη» ένας ορειβάτης: «Είναι νωπή ακόμη η ιστορία του λεβέντη Κρητικού, που έπιασε προ ολίγων ετών ένα αγρίμι στις Σφακιανές Μαδάρες. Ημπορούσε να το κρατήσει ακόμη και να το πουλήσει και να κερδίσει αρκετά, επειδή τα αγρίμια ζουν μονάχα στις απάτητες κορφές των Λευκών Ορέων και είναι ελάχιστα. Ο Κρητικός όμως προτίμησε να κάμει μία πατριωτική χειρονομία: να το δωρίσει στον Πρόεδρο Τρούμαν.
Η χειρονομία έκαμεν εντύπωσιν στους Αμερικάνους και τον προσκάλεσαν να μεταφέρει ο ίδιος το αγρίμι στην Αμερική! Ο Κρητικός μαζί με το αγρίμι ξεκίνησε για το μακρινό ταξίδι. Πέρασε από τας Αθήνας, παρήλασε από τους Αθηναϊκούς δρόμους, έχοντας δίπλα του το "κρί - κρί" και του επεφύλαξαν εγκάρδια υποδοχή στην Ατλαντική Δημοκρατία. Εκεί ο υπερήφανος δωρητής εζήτησε και έλαβεν ώς μοναχικόν αντίδωρο ένα βαρύ δίκαννο. Όσο για το "κρί - κρί" εμπήκε ώς τρόφιμος σε κάποιο αμερικάνικο πάρκο. Ύστερα, πληροφορίες έφεραν ότι έπαψε να ζει. Ίσως από τη νοσταλγία της ελευθερίας και ανυπότακτης ζωής των Λευκών Ορέων... Αλλ' αν έμενεν εκεί, στα Λευκά Όρη, θα εζούσε άραγε ;»
Γιατί η απορία αυτή στο τέλος; Διότι από τότε είχε αρχίσει το μεγάλο κυνήγι, η γενοκτονία του Αίγαγρου. Αιτία; Να μπορέσουν κάποιοι να ικανοποιήσουν «τάς ανάγκας της κοιλίας των», όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στο ίδιο γράμμα. Μα είναι δυνατόν θα μου πείτε; Κι όμως. Ο Αίγαγρος θεωρείται εκλεκτό έδεσμα, ειδικά σε μια εποχή που μπορούσες να εντυπωσιάσεις έναν επισκέπτη προσφέροντας του εκλεκτό και σπάνιο κυνήγι. Κι έτσι το κυνήγι έσβησε σιγά, σιγά τους πληθυσμούς.
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή

Η μυγαλή, το... γατίσιο ποντίκι της Κρήτης

η κρητική μυγαλή
Ζει μόνο στη Μεγαλόνησο εδώ και 1,5 εκατομμύρια χρόνια, είναι εντομοφάγο και συγγενεύει περισσότερο με τον σκαντζόχοιρο
Είναι το μοναδικό ενδημικό θηλαστικό της Ελλάδας. Με άλλα λόγια, είναι το μοναδικό θηλαστικό ζώο το οποίο μπορεί να δει κάποιος αποκλειστικά και μόνο στη χώρα μας. Η μυγαλή της Κρήτης ( Crocidura zimmermanni ) ζει μόνο στους ορεινούς όγκους των Λευκών Ορέων του Ψηλορείτη και της Δίκτης εδώ και 1,5 εκατ. χρόνια. Απολιθώματα του είδους έχουν βρεθεί από τον μέσο Πλειστόκαινο. Τα... μάτια της έχουν δει από νάνους ιπποπόταμους μέχρι μαμούθ, τα οποία μόνο απολιθωμένα βρίσκονται πλέον στην Κρήτη. Ζούσε και... βασίλευε στη Μεγαλόνησο ως τη στιγμή που πάτησε το πόδι του ο άνθρωπος στο νησί, ο οποίος κάποια στιγμή μετέφερε εκεί ένα άλλο είδος μυγαλής, την Crocidura suaveolens.

Ετσι τα... άγρια έδιωξαν τα ήμερα και η «καθαρόαιμη» μυγαλή της Κρήτης εκτοπίστηκε στα μεγάλα υψόμετρα. Με την κλιματική αλλαγή... προ των πυλών, η οποία σύμφωνα με τους επιστήμονες θα έχει ιδιαίτερα εμφανείς επιδράσεις στα μεγάλα υψόμετρα, ενδεχομένως θα αλλάξει η σχέση μεταξύ των δύο ειδών προς όφελος του εισαγόμενου είδους. Σήμερα η ενδημική μυγαλή της Κρήτης συναντάται μόνο στους τρεις ορεινούς όγκους του νησιού, σε υψόμετρο μεγαλύτερο από τα 1.200 μέτρα. Αλλά ακόμη και εκεί περιορίζεται σε συγκεκριμένους βιότοπους, σε μικρά οροπέδια, ελώδεις περιοχές ή μικρές εποχικές λίμνες. Ωστόσο δεν αποκλείεται να ζει και σε άλλα σημεία, καθώς δεν υπάρχουν ακόμη ειδικές μελέτες για το είδος.

Οπως αναφέρει ο επιμελητής των συλλογών σπονδυλωτών στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Κρήτης του Πανεπιστημίου της Κρήτης κ. Π. Λυμπεράκης, η μυγαλή της Κρήτης ανήκει στις μοσχομυγαλές, όπως χαρακτηρίζονται είδη του γένους, διότι εκκρίνει από ειδικούς αδένες μια ουσία η οποία μυρίζει και χρησιμεύει στο σημάδεμα της περιοχής της. «Απαιτείται μελέτη της κατανομής του είδους και των σχέσεων μεταξύ των τριών γνωστών πληθυσμών του στους ορεινούς όγκους της Κρήτης. Χρειάζεται επίσης έρευνα για την οικολογία του είδους, ενώ επιβάλλεται προστασία του και αναγνώρισή του από την εθνική νομοθεσία, καθώς οι μυγαλές συμβάλλουν στη διατήρηση της οικολογικής ισορροπίας. Οι πληθυσμοί της περιλαμβάνονται σε περιοχές του δικτύου Νatura 2000 και δεν προστατεύονται» επισημαίνει ο κ. Λυμπεράκης.

Η μυγαλή θυμίζει ποντίκι, αν και δεν ανήκει στα τρωκτικά αλλά στα εντομοφάγα. Συγγενεύει δηλαδή περισσότερο με τον σκαντζόχοιρο, ο οποίος ανήκει στην ίδια ομάδα. Αλλωστε και το όνομά της προκύπτει από το μυς (ποντικός) και τη γαλή (γάτα), δηλαδή είναι η... γάτα των ποντικών. Είναι μικροσκοπική και φτάνει περίπου τα 6 εκατοστά. Εχει ένα χαρακτηριστικό μακρύ στενό ρύγχος και κοντό γκριζωπό τρίχωμα. Τα αφτιά της είναι μικρά και τα μάτια της σχεδόν ατροφικά. Διαθέτει όμως κοφτερά δόντια και όσφρηση ιδιαίτερα αναπτυγμένη. Για τον κόσμο των εντόμων είναι ένας... τίγρης. Κυνηγά έντομα, προνύμφες, σκουλήκια, σαλιγκάρια και ασπόνδυλα. Ζώο μοναχικό, ζει κρυμμένη σε υπόγειες στοές. Πιθανώς μοιράζει τον χρόνο της σε μικρές περιόδους κυνηγιού και ύπνου. Κυκλοφορεί κυρίως την αυγή και το σούρουπο και εμφανίζει αυξημένη δραστηριότητα κατά το τέλος του καλοκαιριού, οπότε ζευγαρώνει. Γεννάει μέσα σε 20 ημέρες τρία με δέκα τυφλά μυγαλάκια, τα οποία συνήθως ζουν ένα με έξι χρόνια. Οι μετακινήσεις της θηλυκής μυγαλής με τα μικρά της ορισμένες φορές θυμίζουν «καραβάνι». Η μια πιάνει την ουρά της άλλης και η ομάδα κινείται σε γραμμή.

Σε ολόκληρο τον πλανήτη έχουν εντοπιστεί 150 συγγενικά είδη με την κρητική μυγαλή και τα περισσότερα από αυτά βρίσκονται στην Αφρική. Τη μεγαλύτερη εξάπλωση έχει η Crocidura suaveolens, την οποία μπορεί να βρει κάποιος από τη Γαλλία ως την Ιαπωνία. Η μοναδικότητα της ελληνικής μυγαλής επιβεβαιώθηκε και με μελέτη DΝΑ.

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Φαλάσαρνα...

πανέμορφο ηλιοβασίλεμα στα Φαλάσαρνα..
Η θέση της αρχαίας Φαλάσαρνας εντοπίζεται στο δυτικό άκρο του ακρωτηρίου της Γραμβούσας στη δυτική ακτή της Κρήτης. Στην αρχαιότητα ονομαζόταν Κόρυκος και περιλάμβανε το βραχώδες ακρωτήριο, όπου βρισκόταν η ακρόπολη, με την εκπληκτική θέα στη δυτική θάλασσα της Κρήτης. Το ακρωτήριο κλείνει την περιοχή Κουτρί, χωρισμένη σε πέντε επιμέρους τομείς: αρχικά την περιοχή της ακρόπολης, η οποία προστατεύει τον κόλπο από την πλευρά της θάλασσας, την περιοχή της μικρής κοιλάδας η οποία εκτείνεται στα νοτιοανατολικά της ακρόπολης με πρόσβαση στη θάλασσα στα νότια, τις δύο πλαγιές που περιβάλλουν την κοιλάδα αυτή και υψώνονται στα νότια και ανατολικά, στις οποίες βρίσκονται τα όρια του οικισμού και όπου εντοπίζεται η νεκρόπολη, και τους δύο κόλπους, έναν στα νότια, ο οποίος επιτρέπει την είσοδο στο λιμάνι, και έναν στα βόρεια, ο οποίος είναι βραχώδης και αφιλόξενος. Η Φαλάσαρνα ήταν ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της Κρήτης, με κύρια περίοδο ακμής τον 4ο και 3ο αι. π.Χ. και η προέλευση του ονόματος της αποδίδεται στη νύμφη - τοπική ηρωίδα Φαλασάρνη.

Η περιοχή της Φαλάσαρνας κατοικήθηκε από τη Μεσομινωική, όπως μαρτυρούν όστρακα από τις γύρω πλαγιές και τις επιχώσεις του λιμανιού, μέχρι τα μέσα του 1ου αι. π.Χ. Οι πρωιμότερες φάσεις παραμένουν ακόμα άγνωστες, εντούτοις από τον 4ο αι. π.Χ. ο οικισμός άκμασε και είχε τη δυνατότητα να κατέχει ισχυρές οχυρώσεις, κλειστό λιμάνι, υπολογίσιμη ναυτική δύναμη, νομισματοκοπείο, διάφορους ναούς, και τα στοιχεία μιας πλούσιας πόλης με πρόσβαση σε εμπορικούς δρόμους. Η ακμή της πόλης τοποθετείται χρονολογικά στην Ελληνιστική περίοδο, καθώς βρίσκονταν στο ναυτικό δρόμο που ένωνε την Πτολεμαϊκή Αλεξάνδρεια με το Αιγαίο. Οι πηγές της ακμής της πιθανόν να προέρχονταν από την κοινή στη Μεσόγειο πειρατική πρακτική, γεγονός που την έφερε σε διαμάχη με το ρωμαϊκό πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό δίκτυο, που εξαπλωνόταν τότε. Η Ρώμη σε μια προσπάθεια να μειώσει τα πειρατικά κέντρα εγκατέστησε γύρω από την Κρήτη ρωμαϊκούς στρατιωτικούς θύλακες οι οποίοι κατέστρεψαν την πόλη το 69 π.Χ. Η πόλη δεν συνήλθε ποτέ, ενώ ένας ρωμαϊκός οικισμός εντοπισμένος νοτιότερα ονομάστηκε πάλι Φαλάσαρνα. Άλλοι παράγοντες, όπως η άνοδος της θαλάσσιας στάθμης, συνέβαλαν, επίσης, πιθανότατα στην παρακμή της.

Γραπτές επιγραφικές πηγές που αναφέρουν τη Φαλάσαρνα εμφανίζονται γύρω στο 350 π.Χ. και τελειώνουν στα μέσα του 4ου αι. μ.Χ. Ο Σκύλλαξ ο Καρυανδεύς (μέσα 3ου αι. π.Χ.) είναι ο πρώτος που αναφέρει τη Φαλάσαρνα ως εξής: «μίας ημέρας ταξίδι από τη Λακεδαίμονα βρίσκεται το άκρο της Κρήτης, στο οποίο η πρώτη πόλη βρίσκεται εγκαθιδρυμένη προς την πλευρά που δύει ο ήλιος και ονομάζεται Φαλάσαρνα. Έχει κλειστό λιμάνι». Ο Πολύβιος σημειώνει μία συμμαχία μεταξύ της Φαλάσαρνας και της Κυδωνίας, συμμάχων από το 392 π.Χ., με την Κνωσσό και άλλες 28 κρητικές πόλεις εναντίον της Φαιστού και των συμμάχων της, μία από τις οποίες ήταν η παραδοσιακή εχθρός της Φαλάσαρνας, Πολυρρήνια. Το αποτέλεσμα της συμμαχίας ήταν ένας πόλεμος με 100ετή διάρκεια, με νικήτρια την Πολυρρήνια. Ο πόλεμος τελείωσε το 186 π.Χ. όταν ο Άππιος Κλαύδιος διέταξε τις δύο πόλεις να αποσυρθούν και να σταματήσουν οι εχθροπραξίες σε άλλα μέρη του νησιού. Ο Πλίνιος αναφέρει ότι στο 176 π.Χ. η Φαλάσαρνα έστειλε δύναμη 1500 ανδρών, μαζί με άλλους 1500 από την Κνωσσό, για να βοηθήσουν τον Περσέα της Μακεδονίας εναντίων της Ρώμης.

Παρ' ότι οι ανασκαφικές μαρτυρίες και τα ιστορικά στοιχεία δεν ανεβάζουν την ίδρυσή της πριν από τον 6ο αι. π.Χ., κατά πάσα πιθανότητα πρέπει να οργανώθηκε ήδη από το τέλος της γεωμετρικής περιόδου με την ένωση των διάσπαρτων οικισμών του κάμπου σε ένα συνοικισμό που εξελίχθηκε σε υπολογίσιμη ναυτική δύναμη. Στα μετέπειτα χρόνια η πόλη διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στο θαλάσσιο εμπόριο της δυτικής Κρήτης με την κατασκευή του κλειστού λιμένα της και την οχύρωσή του. Σήμερα το λιμάνι και οι εγκαταστάσεις του βρίσκονται στην ξηρά, μετά την ανύψωση της ακτής 6 - 9 μ., πιθανότατα εξαιτίας του ισχυρού του 365 μ.Χ.

Κατά την ανασκαφέα του χώρου, πρόκειται για πειρατικό ορμητήριο που τελικά κατέστρεψαν οι Ρωμαίοι στα μέσα του 1ου αι. π.Χ., οπότε σφραγίστηκε και η είσοδος του λιμανιού. Η πόλη ερευνήθηκε ξανά στα μέσα του 19ου αι. από άγγλους περιηγητές, οι οποίοι εντόπισαν τον οικισμό και το κλειστό λιμάνι. Από το 1968 γίνονται διάφορες σωστικές ανασκαφές, ενώ από το 1986 η Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων ξεκίνησε συστηματική έρευνα για τον καθορισμό της έκτασης του λιμανιού και των στοιχείων που το περιβάλλουν.

Το φαράγγι των νεκρών στην Ζάκρο

το φαράγγι των νεκρών..
Το φαράγγι της Ζάκρου ή Φαράγγι των Νεκρών είναι από τα αξιολογότερα της Κρήτης, με αρχαιολογικό, οικοτουριστικό και γεωφυσικό ενδιαφέρον.Η είσοδος του Φαραγγιού των Νεκρών, βρίσκεται στο μέσο περίπου της διαδρομής από τη Ζάκρο στην Κάτω Ζάκρο είναι εύκολα προσβάσιμο, ενώ υπάρχουν και αρκετές άλλες πεζοπορικές διαδρομές κλιμακούμενης δυσκολίας, όπως επίσης και αναρριχητικό πεδίο στην έξοδο του φαραγγιού.
Το όνομα του το πήρε από τον αρχαιολόγο Νικόλαο Πλάτωνα, που στην αναζήτηση του για το Μινωικού Νεκροταφείου της Αρχαίας Ζάκρου, είχε ερευνήσει και ανασκάψει πολλές θέσεις ευρύτερα της Ζάκρου.Πίστευε πως θα έβρισκε πολλά αρχαιολογικά και ιστορικά τεκμήρια, όπως και έγινε. Εξερευνώντας, οδηγήθηκε σε όλο το μήκος του φαραγγιού που συνδέει τη Ζάκρο με την Κάτω Ζάκρο. Στα πλαινά τοιχώματα του φαραγγιού, ανακάλυψε πολλές βραχοσπηλιές που όπου βρέθηκαν ταφές της Μινωικής περιόδου, αλλά και προγενέστερες, με σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα.Ένα από αυτά είναι μια πέτρινη κοσμηματοθήκη με ανάγλυγη λαβή που παριστάνει έναν ξαπλωμένο σκύλο.
Το φαράγγι της Ζάκρου ή Φαράγγι των Νεκρών δίνει την ευκαιρία στον πεζοπόρο να διαπιστώσει πόσο εκπληκτική είναι η ομορφιά της Κρήτης. Στο φαράγγι τέλειώνει και ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 που ξεκινά από τα Πυρηναία Ορη και διασχίζοντας Γαλλία, Ελβετία, Αυστρία, Γερμανία, Ουγγαρία και Βουλγαρία φτάνει στην ηπειρωτική Ελλάδα μέχρι την Πελοπόννησο για να καταλήξει στην Κρήτη και συγκεκριμένα στην Κάτω Ζάκρο.

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2011

Καταπληκτική φωτογραφία..!

..μια φωτογραφία από νότια Κρήτη με το φως του αυγουστιάτικου φεγγαριού να φωτίζει τα πάντα..

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες απο την Κρήτη εδώ: κλικ

Κουρταλιώτικο Φαράγγι

ο κουρταλιώτης.. 

Το φαράγγι του Κουρταλιώτη ή Κουρταλιώτικο βρίσκεται στα νότια του νομού 22 χιλ. από την πόλη του Ρεθύμνου. Ξεκινάει από το χωριό Κοξαρέ, και ρέει ανάμεσα στα βουνά Κουρούπα (984 μ) και Ξηρό Όρος (904μ). 
Οι τεράστιες βραχώδεις πλαγιές του φαραγγιού φθάνουν τα 600 μέτρα και είναι γεμάτες ανοίγματα και σπηλιές, όπου ζουν σημαντικά είδη πανίδας.Το όνομα του "Κουρταλιώτικο" οφείλετε στο ότι όταν φυσά δυνατός άνεμος, δημιουργεί σφυρίγματα περνώντας ανάμεσα από τα κοιλώματα των βράχων, που μοιάζουν με κούρταλα (κρόταλα) που κτυπούν.
Μέσα από το φαράγγι περνάει ο Κουρταλιώτης Ποταμός που διασχίζει μέρος του φαραγγιού και εκβάλει στη λίμνη Πρέβελη. Ο ποταμός Κουρταλιώτης πηγάζει από τα κεντρικά του νομού Ρεθύμνου και εκβάλει στα νότια παράλια περνώντας από την περιοχή της Μονής Πρέβελη και σχηματίζοντας το ομώνυμο φαράγγι Πρόκειται για περιοχή ιδιαίτερης αισθητικής αξίας,περιλαμβάνει μεγάλη συστάδα φοίνικα του Θεοφράστου (Phoenix theophrastii), με υψηλή βιοποικιλότητα και μέρος της αποτελεί Περιοχή Κοινοτικού Ενδιαφέροντος,του Ευρωπαϊκού Δικτύου Natura 2000 και Ζώνη ειδικής Προστασίας.Στα πλαίσια του προγράμματος LIFE NATURE 1998 «Διατήρηση Προστασία του Γυπαετού στην Ελλάδα» μέρος της περιοχής ανακηρύχθηκε Καταφύγιο άγριας ζωής.

Στο τελευταίο του κομμάτι το ποτάμι ονομάζεται και Μεγάλος Ποταμός.Κοντά στην παραλία οι όχθες είναι κατάφυτες με φοίνικες, χαρακτηριστικό που προσέδιδε ιδιαίτερα εξωτική εμφάνιση στο τοπίο.Το όμορφο αυτό τοπίο κόντεψε να αφανιστεί από την περσυνή καταστροφική πυρκαγιά που έκαψε μεγάλο μέρος των φοινίκων.Πολλά όμως από τα εξωτικά αυτά δένδρα κατάφεραν να γλυτώσουν και έχουν ξεκινήσει είδη την αναγγένηση τους μέσα από τους εξωτερικά καμένους κορμούς τους, δίνοντας πάλι σιγά σιγά στο τοπίο το πράσινο χρώμμα, θέαμα αρκετά παρήγορο μετά το περσυνό σκοτεινό πέπλο που είχε σκεπάσει τον ευλογημένο αυτό τόπο.
Το Κουρταλιώτικο φαράγγι είναι ένα θαυμάσιο φαράγγι που αξίζει κανείς να επισκεφθεί.
Μπορεί να το διασχίσει κανείς είτε με αυτοκίνητο, είτε με τα πόδια. Ακολουθώντας τα σκαλοπάτια που βρίσκονται πλευρικά του δρόμου Κοξαρέ - Ασώματος φθάνουμε στο βάθος του φαραγγιού, όπου βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Νικολάου.
Διαβάστε την συνέχεια και δείτε δεκάδες φωτογραφίες εδώ: κλικ


Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2011

Φαράγγι Σαρακίνας


Δυτικά της Ιεράπετρας και σε απόσταση 20 χιλιομέτρων βρίσκεται το παραδοσιακό χωριό των Μύθων.
Σε μικρή απόσταση από αυτό αρχίζει το φαράγγι της Σαρακίνας ή του Σαραντάπηχου κατά τους ντόπιους. Κατά το μύθο ο Σαραντάπηχος (γίγαντας , γιός του Δία) περνώντας από το βουνό έσκυψε για να πιει νερό από το ποτάμι. Η μακριά του γενειάδα έσχιζε το βουνό στα δύο και δημιουργήθηκε το φαράγγι. Το φαράγγι είναι πλούσιο σε βλάστηση πουλιά και γάργαρα νερά.
Πρόκειται για ένα φαράγγι που το μεγαλύτερο μέρος του είναι περπατητό, με νερά, λιμνούλες και σκαρφαλώματα. Είναι ιδανικό για ένα ευχάριστο απόγευμα ή για μια βόλτα με τα παιδιά σας. Η διάβαση μέσα από το φαράγγι θα σας πάρει περίπου μία ώρα.
φαράγγι της Σαρακίνας

Όρος Γιούχτας

το όρος Γιούχτας
Ο Γιούχτας είναι ένα μικρό σχετικά βουνό στον Νομό Ηρακλείου, 15 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας του Νομού, στους πρωποδές του, στην ανατολική μεριά, είναι χτισμένη από χιλιετίες η κωμόπολη Αρχάνες, εκτίνετε από βορά προς νότο με την δυτική του πλαγιά να είναι σχεδόν κάθετος γκρεμός, η ψηλότερη κορυφή του έχει υψόμετρο 811 μέτρα, η συνολική του έκταση είναι 4.000 στερέματα, το κυρίαρχο πέτρωμα είναι ασβεστόλιθος της σειράς Τρίπολης.

Αρχαιότητες
Στον Γιούχτα υπάρχει συνεχής παρουσία του Ανθρώπου από την Νεολιθική εποχή, στην Μινωική περίοδο υπήρξε ιερό βουνό, έχουν αναληφθεί αξιώλογoi αρχαιολογικοί χώροι με ανεκτίμητης αξίας ευρήματα, όπως τα ανεμόσπηλια, το ιερό κορυφής, το χωστό νερό, και ο στραβομύτης.

Στην Ενετοκρατία αναπτύχθηκε και ο μοναχισμός, αυτό το βλέπουμε σήμερα από τον τετράκλιτο Ναό που δεσπόζει στην δεύτερη υψηλότερη κορυφή του βουνού, αφιερωμένο στον Αφέντη Χριστό, που πανηγυρίζει 6 Αυγούστου, και ένα παλιό ερειπωμένο μοναστήρι που λέγετε, Των Καλογράδων τα Κελιά, στην δυτική απόκρημνη πλαγιά του Γιούχτα.

Η πανίδα του Γιουχτα
Ο Γιούχτας λόγω ίσος και του δύσβατου εδάφους του, απέτρεψε την αλλοίωση του φυσικού του περιβάλλοντος από τον Άνθρωπο, αποτελούσε και αποτελεί ένα καταφύγιο άγριας ζωής, στον Γιούχτα συναντάμε μεγάλο αριθμό ασπόνδυλων, αμφίβιων (δεντροβάτραχος, φρύνος), ερπετών (πράσινη σαύρα), φιδιών και θηλαστικών (ρινόλοφος, νυχτερίδα, μύγαλη, σκατζόχοιρος, βραχοποντικός, λαγός, ζουρίδα, πέρδικες, αρκάλους κ.λπ,
Επίσης η οικολογική αξία του Γιουχτα όσον αφορά την πανίδα έγκειται στο γεγονός ότι το βουνό αποτελεί το μοναδικό φυσικό οικοσύστημα στην ευρύτερη περιοχή, σε συνδυασμό με το γειτονικό φαράγγι του καιράτιου ποταμού, δημιουργεί ένα μοναδικό καταφύγιο για αρκετά είδη ζώων που το χρησιμοποιούν ως χώρο φωλιάσματος, τροφοληψίας και ξεκούρασης. Το έντονα δομημένο περιβάλλον της πόλης του Ηρακλείου, το πυκνό οικιστικό δίκτυο των γύρω περιοχών και οι εκτεταμένες εντατικές καλλιέργειες έχουν στερήσει ή υποβαθμίσει ένα σημαντικό τμήμα ζωτικού χώρου για την άγρια ζωή, για το λόγω αυτό το σύστημα Γιούχτας και το φαράγγι, αποτελεί ένα σημαντικό βιότοπο - καταφύγιο ζωής.

Έχουν παρατηρηθεί πάνω από 40 είδη πουλιών, ανάμεσα τους υπάρχουν είδη σπάνια ή και απειλούμενα, όπως το γεράκι της Ελεονώρας, το φαλκόνι και το σημαντικότερο, ο γύπας 20-30 γύπες. στην νοτιοδυτική πλευρά του βουνού υπάρχουν αποικίες γυπών οι οποίες είναι γνωστές από πολύ παλιά, και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Γιούχτας έχει ανακηρυχτεί από το 1982 ως Σημαντικός Βιότοπος σε Ευρωπαϊκό επίπεδο και μεταγενέστερα (1989) εντάχθηκε στον κατάλογο για τους Διεθνείς Ορνιθοβιότοπους.
Ο Γιούχτας έχει χαρακτηριστεί ως αναδασωτέα έκταση από 1969, ως Τοπίο Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλλους, από το 1970 προστατεύεται ως αρχαιολογικός χώρος από το 1980. επίσης έχει ενταχθεί στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο NATURA 2000, για την διατήρηση των φυσικών οικοτόπων, καθώς και της άγριας χλωρίδας και πανίδας. Το 61% της ορνιθοπανίδας του όρους προστατεύεται από διεθνείς συμβάσεις και το 8% του συνόλου περιλαμβάνεται στο Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Σπονδυλόζωων της Ελλάδας.
Επίσης λόγω της παρουσίας σημαντικής αποικίας Γυπών, το όρος Γιούχτας έχει ανακηρυχθεί από το 1982 ως Σημαντικός Βιότοπος σε Ευρωπαϊκό Επίπεδο και μεταγενέστερα εντάχθηκε στον κατάλογο για τους Διεθνείς Ορνιθοβιότοπους (Grimmet & Jones 1989) και την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρία (ΕΟΕ 1994). Καθότι στην περιοχή εμφανίζονται και άλλα σπάνια ή ενδημικά φυτά και άλλα είδη, η περιοχή έχει επίσης περιληφθεί στον κατάλογο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τους Σημαντικούς Βιότοπους για Φυσική Διατήρηση στην Ευρώπη (κατάλογος Corine Biotopes).

Η χλωρίδα του Γιούχτα
Η βλάστηση είναι κυρίως θαμνώδη, κυρίως φρύγανα όπως το αχηνοπόδι, η αγκαραθιά, τα πρινάρια, στις πιο δυσπρόσιτες πλαγιές του Γιούχτα, παρατηρούνται πολλά είδη χασμοφίλων όπως ο δίκταμος που είναι τοπικό ενδημικό, και ο έβενος, 360 συνολικά φυτά έχουν καταγραφή στον Γιούχτα, ενώ σήμερα υπάρχει αναπτυσσόμενο δάσος στους πρόποδες και τα νότια υψώματα του βουνού.

Σπήλαια
Στον Γιούχτα έχουν ανακαλυφθεί 11 σπήλαιο, από αυτά τρία είναι τα πιο σημαντικά και είναι μερικός χαρτογραφημένα, τα ανεμόσπηλια, το χωστό νερό, και του στραβομύτη

Μυθολογία
Ο Γιούχτας είναι ένα μυθικό βουνό από κάθε άποψη, μετά την έλευση του Χριστιανισμού, έπρεπε η παλιά πλέον θρησκεία να πεθάνει, και έτσι καλλιεργήθηκε ο μύθος ότι ο Γιούχτας είναι ο το μνήμα του Δία, αυτό συνέβη ίσος επειδή αν δούμε το Βουνό από μια συγκεκριμένη οπτική γωνία, έχει τα χαρακτηρίστηκα Ανθρώπινου προσώπου ανάσκελα, επίσης λέγετε ότι πέρασε από τις Αρχάνες ο Απόστολος Παύλος και του ζήτησαν να απαλλάξει τους κατοίκους από τα δηλητιριόδη φίδια, ο Παύλος προσευχήθηκε και από τότε δεν υπάρχουν δηλητήριοδη ερπετά στον Γιούχτα, επίσης λέγετε ότι κάποτε ζούσαν στο βουνό οι Σαραντάπηχοι, που ήταν Άνθρωποι μεγάλου αναστήματος και τεράστιας δύναμης, και άλλοι πολύ μύθοι που αφορούν διάφορα σημεία του βουνού επιβιώνουν μέχρι της μέρες μας, από αφηγήσεις τον γερόντων προς τους νέους.
Να συμπληρώσω ότι η θέα από εκεί πάνω είναι πανοραμική και εντυπωσιακή.

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος..

Φωτογραφία απο τον τάφο του Καζαντζάκη στο Ηράκλειο
Διαβάστε για τον Νίκο Καζαντζάκη εδώ: Αφιέρωμα : "Nίκος Kαζαντζάκης: Eνας ελεύθερος άνθρωπος"

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες απο την Κρήτη εδώ: κλικ

Χιονισμένο Ηράκλειο

Πανέμορφο, Χιονισμένο Ηράκλειο..
Μια εικόνα χίλιες λέξεις..

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες απο την Κρήτη εδώ: κλικ

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Αλλάζω μορφή αλλά όχι συνήθειες..

Προσεχώς το blog θα αλλάξει τελείως την εμφάνιση του, θέλω να πιστεύω προς το καλύτερο. Θα προσπαθήσω να το κάνω ποιο εύχρηστο για εσάς αλλά και να αναδείξω τα αφιερώματα που κατά καιρούς έχω κάνει για την Κρήτη. Όσο για τις συνήθειες.. από τώρα και στο εξής θα γράφω μόνο για την Κρήτη, την ιστορία της, την παράδοση της, την μουσική της και φυσικά τα πανέμορφα μέρη της που πρέπει να επισκεφτείτε οπωσδήποτε!
Στείλτε μου φωτογραφίες που έχετε τραβήξει από μέρη που επισκεφτήκατε η πείτε μου για ποιο θέλετε να γράψω στο sofoscrete@gmail.com

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

Ελλάδα 2011..


Χαλκίδα, ώρα 8 και μισή το πρωί: Την ώρα που βλέπεις τα παιδάκια με μία τυρόπιτα στα χέρια να πηγαίνουν στο σχολείο, το κοριτσάκι της φωτογραφίας δεν έχει την πολυτέλεια αυτή.
Με την θερμοκρασία να δείχνει 7 βαθμούς κελσίου και με μία φόρμα, χωρίς μπουφάν, πεινάει αλλά δεν έχει χρήματα για να πάρει ένα κολατσιό. Η μόνη της λύση ένας κάδος απορριμάτων γνωστού σούπερ μάρκετ στην πόλη. Ίσα ίσα που φτάνουν τα χεράκια της, αλλά πατάει στο πεζουλάκι και με όση δύναμη έχει ψάχνει να βρει κάτι φαγώσιμο. Μάταια είναι πρωί και ο κάδος, άδειος. Χαλκίδα 2011: Λίγο πριν φύγει το έτος και πολλά παιδάκια κάνουν σχέδια περιμένοντας τον Άγιο Βασίλη, το κοριτσάκι της φωτογραφίας, θέλει μόνο ζεστασιά και ένα πιάτο φαγητό.
Πηγή
Related Posts with Thumbnails