 |
| Αμνισσός.. |
Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012
Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012
Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2012
Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012
Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012
Σπήλαιο Λέων
Το σπήλαιο του λιονταριού ( Leon ) ανακαλύφθηκε την Κυριακή 11 Αυγούστου 2008 από μια Γάλλο-Ελληνική σπηλαιολογική αποστολή στα Λευκά Όρη Χανίων (περιοχή Ατζινόλακος, κοιν. διαμ. Μελιδονίου, στον Δήμο Φρε). Η αποστολή ξεκίνησε στις 20 Ιουλίου με την συμμετοχή 13 Γάλλων και 10 Ελλήνων σπηλαιολόγων ενώ είχε σαν αποκλειστικό σκοπό την συνέχεια των εξερευνήσεων στο σπηλαιοβαράθρο «Tρύπα του Λιονταριού» (ή «Λιοντάρι» εν συντομία). Το εν λόγω σπήλαιο ανακαλύφθηκε πριν από 15 χρόνια κατά την διάρκεια αποστολής του Γαλλικού συλλόγου Catamaran και αφενός παρουσίαζε έντονο σπηλαιολογικό / εξερευνητικό ενδιαφέρον και αφετέρου εξαιρετική δυσκολία ειδικά μέχρι βάθους -470μ. Η επιτυχία της αποστολής έγκειται στο γεγονός του ότι η 23μελής ομάδα κατάφερε να ξεπεράσει όλες τις δυσκολίες και να φτάσει σε βάθος -1110μ (και μήκος 2.850μ) διπλασιάζοντας το μήκος και το βάθος του σπηλαίου.
Το γεγονός αυτό κατατάσσει το σπήλαιο 2ο βαθύτερο στην χώρα και 60ο σε παγκόσμια κατάταξη. Αξίζει να σημειωθεί ότι αν και υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες σπήλαια παγκοσμίως, μόλις 84 από αυτά (συμπεριλαμβανομένου και του «Λιονταριού» ) ξεπερνούν σε βάθος τα -1000μ. Στη συγκεκριμένη περιοχή υπάρχει έντονη σπηλαιολογική δραστηριότητα από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 (σπηλαιολογικές αποστολές Γαλλικές κυρίως σε σχεδόν ετήσια βάση). Αποτέλεσμα των πολύχρονων αυτών προσπαθειών είναι τόσο η φετινή εξερεύνηση όσο και η επίσης σημαντική ανακάλυψη του βαθύτερου σπηλαιοβάραθρου της χώρας (το 1998), του «Γουργούθακα», το οποίο φτάνει σε βάθος -1208μ και βρίσκετε πολύ κοντά στο «Λιοντάρι» (περίπου 500m βόρεια-βορειοανατολικά). Η είσοδος του «Λιονταρίου» βρίσκεται σε υψόμετρο 1600μ, ενώ από την είσοδο του βγαίνει έντονο κρύο ρεύμα αέρα, ένδειξη του τεράστιου μεγέθους του. Στο πρώτο του τμήμα του, δηλ. από την είσοδο μέχρι το βάθος των 480μ, είναι σχετικά στεγνό, στενό και έντονα βαραθρώδες με διαδοχικές αλλά μικρές κατακόρυφες καταβάσεις. Σε βάθος -480μ η μορφολογία του σπηλαίου αλλάζει καθώς μετατρέπεται σε υπόγειο ποτάμι το οποίο διαρρέει γαλαρία με μεγάλες διαστάσεις (πλάτος έως και 20μ, ύψος 20 εως 30 μέτρα) και παροχή η οποία όσο σταδιακά αυξάνεται (με το βάθος) φτάνοντας τα 200 λίτρα/δευτ. (στον πάτο). Στα βαθύτερα τμήματα το σπήλαιο σχηματίζει πολλούς καταρράκτες αλλά και μικρές διαδοχικές λίμνες. Στο βαθύτερο σημείο του (-1110μ δηλ. σε υψόμετρο 530μ από την επιφάνεια της θάλασσας) το σπήλαιο καταλήγει σε σιφόνι το οποίο απαιτεί κατάδυση για να συνεχιστεί η εξερεύνηση. Οι 23 σπηλαιολόγοι, Έλληνες και Γάλλοι δήλωσαν ιδιαίτερα ικανοποιημένοι από αυτήν την κοπιαστική μεν, σπάνια δε εμπειρία καθώς προχώρησαν σε πλήρη χαρτογράφηση αλλά και σε φωτογράφηση όλων των τμημάτων του σπηλαίου που εξερευνήθηκαν.
Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012
Κάθε σοκάκι και μια ιστορία..
 |
| Αγιά Τριάδα, Ηράκλειο |
Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012
Αγκαλιά....
 |
| Όταν η φύση σε παίρνει αγκαλιά.. Σκίνακας,Ψηλορείτης |
Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012
Ηρακλειώτικο ηλιοβασίλεμα
 |
| Παραλιακή Ηρακλείου... |
Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2012
Κρητικός Ντάκος - ο Ντελικανής της Κρήτης!
Ντελικανής στη κρητική, μετά τουρκοκρατία, διάλεκτο ονομάζεται ο νέος και ωραίος νιός. Στητός, καμαρωτός, ζουμερός. Έτσι είναι και ο Κρητικός Ντάκος! Το παξιμάδι βρέχεται από λίγο έως καθόλου για να μένει στητό και καμαρωτό και γίνεται ζουμερό από τους χυμούς της τομάτας και το ελαιόλαδο. Είναι φρέσκο και λαχταριστό, κάθε φορά!
Για μένα αυτό είναι το πιο απλό, απολαυστικό και χορταστικό φαγητό που ετοιμάζω σπίτι μου. Τα παξιμάδια είναι μόνιμοι κάτοικοι της κουζίνας μου. Το μεγάλο βάζο, αντί για κουλούρια και μπισκότα, έχει πάντα παξιμάδια. Δεν μπαγιατεύουν σαν το ψωμί. Είναι πάντα διαθέσιμα και χορταστικά.
Τα κρητικά παξιμάδια είναι τόσα, όσα τα κύματα που χτυπούν την Κρήτη! Θα σας το εξηγήσω σε σχετικό άρθρο. Αναφέρομαι στα υλικά και τον τρόπο παρασκευής τους. Όσον αφορά το σχήμα τους, τα πράγματα είναι πιο εύκολα.
* Ντάκος λέγεται το παξιμάδι που είναι μακρόστενο. Το ψωμί πλάθεται σε φρατζόλα -τριβίδα στη κρητική διάλεκτο-, χαράσσεται σε φέτες, φουσκώνει, ψήνεται, χωρίζεται σε φέτες, οι οποίες ξαναψήνονται μέχρι να γίνουν παξιμάδια.
* Κουλούρα λέγεται το παξιμάδι που είναι στρογγυλό και έχει τρύπα στη μέση. Πλάθεται σαν κουλουράκι, φουσκώνει, ψήνεται, χωρίζεται στη μέση και ξαναφουρνίζεται να γίνει παξιμάδι.
* Ταμπακιέρα λέγεται το παξιμάδι που είναι στρογγυλό, χωρίς τρύπα στη μέση. Πλάθεται σαν ψωμάκι, φουσκώνει, ψήνεται, χωρίζεται στη μέση και ξαναφουρνίζεται να γίνει παξιμάδι. Θα δείτε σε επόμενο άρθρο πως πλάθει τις μοναδικές της ταμπακιέρες η γιαγιά Μαρία, στον Πίκρη Αρκαδίου!
Και τα δύο στρογγυλά παξιμάδια (κουλούρα και ταμπακιέρα), όταν κόβονται στη μέση, χωρίζονται σε πανωκαύκαλο και κατωκαύκαλο. Το πανωκαύκαλο είναι το πιο αφράτο γιατί έχει ανεβεί είτε από το προζύμι είτε από τη μαγιά και είναι το καλό κομμάτι. Γι'αυτό σερβίρεται πάντα αυτό στους ξένους. Το κατωκαύκαλο είναι πιο συμπαγές και μένει για τους δικούς μας.
Ο Ντάκος, προφανώς, προϋπήρξε των στρογγυλών παξιμαδιών, γι'αυτό το όνομά του έχει επικρατήσει σαν συνώνυμο του κρητικού παξιμαδιού. Επειδή δε είναι το κυρίαρχο συστατικό στο πιάτο, σε σχέση με καλούδια που το συνοδεύουν, επικράτησε το όνομά του και στο τελικό πιάτο. Δύο νίκες για ένα ντελικανή! Βλέπετε τι κάνουν οι νέοι και οι ωραίοι;;; Επικρατούν!
Έτσι λοιπόν, όταν βρεθείτε σε ελληνικό εστιατόριο και παραγγείλετε Ντάκο, θα απολαύσετε ένα υπέροχα συνοδευμένο παξιμάδι (στρογγυλό ή μακρόστενο) με τομάτα, ελαιόλαδο, ρίγανη και άσπρο τυρί. Σπανίως χρησιμοποιούν ξινομυζύθρα εκτός Κρήτης. Συνήθως βάζουν τριμμένη φέτα.
Όταν βρεθείτε σε κρητικό φούρνο και ζητήσετε Ντάκο θα σας δώσουν μακρόστενα παξιμάδια (από όποιο αλεύρι θελήσετε: σταρένιο, σίκαλης, κρίθινο, καλαμπόκι, μιγάδι, ολικής άλεσης ή μη). Αν θέλετε στρογγυλά, θα πρέπει να ζητήσετε κουλούρες ή ταμπακιέρες.
Τα ξεκαθαρίσαμε, έτσι δεν είναι;
Ας παραμείνουμε στα κρητικά εστιατόρια και ας δούμε με ποιές άλλες ονομασίες "κρύβεται" στους καταλόγους ο Ντάκος.
Στη Δυτική Κρήτη (Ρέθυμνο, Χανιά), από τη δεκαετία του 1950 και μετά, εξαπλώθηκε η ονομασία "Κουκουβάγια". Γιατί ονομάστηκε έτσι, μπορείτε να μάθετε στο άρθρο "Η Ρεθυμνιώτικη κουκουβάγια και η ιστορία της". Αν παραγγείλετε κουκουβάγια, θα σας φέρουν ένα στρογγυλό παξιμάδι - ταμπακιέρα (είτε το πανωκαύκαλο είτε το κατωκαύκαλο) με τομάτα, ελαιόλαδο, ρίγανη, ξινομυζήθρα.
Στην Ανατολική Κρήτη (Ηράκλειο, Λασίθι) συνηθίζονται οι ονομασίες "Λαδόψωμο" ή "Λαντουριστό" ή "Κουλουκόψωμο". Όλες παραπέμπουν στο "βρέξιμο του παξιμαδιού με ελαιόλαδο". "Λαντουρίζω" σημαίνει "Ραντίζω". "Κουλούκι" σημαίνει "Σκύλος" και οι Κρητικοί ταϊζαν τα σκυλιά τους με βρεγμένο παξιμάδι, ποτισμένο με λάδι. Αν σκεφτούμε πως οι Κρητικοί έτρωγαν μόνο μαύρο ψωμί, δηλαδή ολικής άλεσης, και άσπρο μόνο στις γιορτές, ίσως να είχαν κουραστεί -κάποια στιγμή- από την υπέροχη διατροφική τους συνήθεια και να ονόμασαν κουλουκόψωμο το καθημερινό τους προσφάϊ.
Το βρέξιμο του παξιμαδιού με νερό εξαρτάται από το πόσο αφράτο ή σκληρό είναι το παξιμάδι.
* Τα παξιμάδια είναι πιο αφράτα, όταν α. το αλεύρι είναι χωρίς το πίτουρο και β.έχουν φουσκώσει με μαγιά.
* Τα παξιμάδια είναι πιο σκληρά όταν α. το αλεύρι είναι ολικής, β. το μίγμα περιλαμβάνει πολύ κρίθινο αλεύρι και γ. έχουν φουσκώσει με προζύμι.
Το σκληρότερο παξιμάδι, για να φας σκέτο -πρόκληση για όσους έχουν εξαιρετικά γερά δόντια- είναι το κρίθινο σε αναλογία 90% (το υπόλοιπο σταρένιο). Είναι το πιο δύσκολο ψωμί για να ζυμωθεί, δεν ενώνεται εύκολα και θέλει πολύ γερά μπράτσα. Λέγεται "Καύκαλο", έχει σχήμα ντάκου και το αγοράζω, κάθε καλοκαίρι, στο φούρνο του Κουτσουρά (ένα χωριό στον Μακρύ Γιαλό).
Αν κάνεις Ντάκο με αυτό το παξιμάδι, αφού το βρέξεις στο βαθμό που θέλεις, η γεύση και η αίσθηση πληρότητας που νοιώθεις όταν το τρως, θα σε κάνει σίγουρα να σκέφτεσαι και να ζητάς την καλή πρώτη ύλη για πάρεις ένα καλό τελικό προϊόν!
Υλικά :
* Κρητικό παξιμάδι (ντάκο, ταμπακιέρα ή κουλούρα)
* Λάδι ελιάς, κατά προτίμηση αγουρέλαιο
* Ρίγανη ή θυμάρι από τον Ψηλορείτη
* Μια τομάτα ξεφλουδισμένη, τριμμένη (πολτός όχι κομμάτια), νοστιμισμένη με λίγο αλάτι
* Ξινομυζήθρα ή οποιοδήποτε από τα λευκά μαλακά τυριά της Κρήτης (εκτός Κρήτης φέτα ή κατίκι)
* Ελιά ή κάπαρη ή κρίταμο
Εκτέλεση:
Βρέχετε ή όχι, το παξιμάδι με νερό ανάλογα με το πόσο σκληρό είναι και τις προτιμήσεις σας.
Μια καλή πρακτική για σκληρό παξιμάδι είναι να το βρέξετε ελαφρά, να το τινάξετε και να το σκεπάσετε με πετσέτα να τραβήξει, για 5 λεπτά. Η πετσέτα παίρνει την περιττή υγρασία. Μια καλή πρακτική για αφράτο παξιμάδι, είναι να σερβίρετε το έτοιμο παξιμάδι (με τα καλούδια του) με συνοδεία νερού ξεχωριστά στο τραπέζι (σε μια μικρή γαλατιέρα). Όποιος το βρίσκει σκληρό για τα γούστα του προσθέτει λίγο νεράκι.
Βάλτε το σε πιάτο, περιχύστε με λάδι ελιάς και λίγο αλάτι. Τρίψτε ρίγανη στα χέρια σας να την ξυπνήσετε και πασπαλίστε πάνω στο παξιμάδι.
Απλώστε τον πολτό της φρέσκιας τομάτας πάνω στο παξιμάδι. Απλώστε σε τρίμματα το τυρί - ξινομυζήθρα ή ανθότυρο ή ξύγαλο ή γαλομυζήθρα ή πηχτόγαλο, πάνω στην τομάτα.
Μια ιδέα οξύτητας και αλμύρας που χρειάζεται δίνουν οι ελιές, η κάπαρη ή το κρίταμο.
Το άρθρο το βρήκα στην καταπληκτική ιστοσελίδα TasteFull
Αγροτικό Μουσείο Παρλαμά
Το παλαιό ρακοκάζανο με την πήλινη ρούμπα, ο πετρόκτιστος φούρνος και τα εργαλεία για την προετοιμασία της γης και την επεξεργασία του καρπού υποδέχονται τον επισκέπτη στην αυλή του Αγροτικού Μουσείου στο Πισκοπιανό Χερσονήσου. Προχωρώντας, στον χώρο υποδοχής, παρουσιάζεται η οικοσκευή του λαϊκού αγροτόσπιτου και στην κύρια αίθουσα του μουσείου βλέπουμε τους προβιομηχανικούς χώρους εργασίας του μαραγκού, του σιδερά, του βαρελά, και του φαμπρικάρη.
Το Αγροτικό Μουσείο Μενελάου Παρλαμά άρχισε να λειτουργεί το 1988 και στεγάζεται στο παλαιό ελαιοτριβείο-φάμπρικα της οικογένειας Παρλαμά, δωρεά προς την Εταιρία Κρητικών Ιστορικών Μελετών (ΕΚΙΜ) του Μενελάου Γ. Παρλαμά, συνιδρυτή της και προέδρου της για περισσότερο από σαράντα χρόνια. Ανακαινίστηκε πρόσφατα και απέκτησε νέα πτέρυγα όπου φιλοξενείται τώρα έκθεση κρητικής υφαντικής, με αντιπροσωπευτικά δείγματα υφαντών όλων των περιοχών της Kρήτης από τα τέλη του 19ου έως τα μέσα του 20ού αιώνα: υφαντά με γεωμετρικά θέματα και μοτίβα με συμβολικό χαρακτήρα, μεγάλη ποικιλία αποτυπώσεων από τον κόσμο των φυτών και των ζώων, ανθρώπινες μορφές, λατρευτικές παραστάσεις και ιστορικές αναδιηγήσεις. Στον ίδιο χώρο εκτίθενται εργαλεία επεξεργασίας πρώτων υλών και εργαλεία υφαντικής και παρουσιάζονται τεχνικές ύφανσης. Τα εκθέματα προέρχονται από τη συλλογή της κυρίας Θεανώς Μεταξά-Κανακάκη και από την εθνογραφική συλλογή της ΕΚΙΜ.
Οι συλλογές περιβάλλονται από πλούσιο εποπτικό υλικό. Οθόνες αφής και προβολές επιτρέπουν στον επισκέπτη να έχει πρόσβαση σε επιπλέον πληροφορία και τεκμηρίωση, ανά εκθεσιακή ενότητα.
Το ανακαινισμένο Αγροτικό Μουσείο Μενελάου Παρλαμά - Συλλογή Υφαντών Θεανώς Μεταξά-Κανακάκη στο Πισκοπιανό Χερσονήσου Κρήτης θα εγκαινιάσει τη Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου 2011, στις 19.00, η γενική γραμματέας του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού, κυρία Λίνα Μενδώνη.
Ωρες λειτουργίας: Δε.-Σάβ.: 10.00-17.00.
Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012
Το βουνό των θεών και των ανθρώπων...
 |
| Ψηλορείτης.. |
Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2012
Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012
Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2012
Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012
Έτσι ξαφνικά, μπροστά σου..
 |
| Πηγαίνοντας προς το Ρέθυμνο.. |
Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012
Η αρχαιότερη ελιά του κόσμου
Βρίσκετε στο χωριό Βούβες στα Χανιά της Κρήτης (και συγκεκριμένα στις κάτω Βούβες) στην είσοδο του χωριού λίγο μετά το ιστορικό στα χρόνια της κατοχής Μάλεμε, στην αυλή της κας Καραπατάκη.
Στην περιοχή υπάρχουν και άλλα ελαιόδεντρα επίσης αιωνόβια περίπου της ίδιας χρονολογίας, πράγμα που μαρτυρά έναν αρχαίο ελαιώνα.
Τα ευρήματα αρχαίου οικισμού στην ευρύτερη περιοχή, μαρτυρούν ότι υπήρχε έντονη η παρουσία του ανθρώπου από την αρχαιότητα.
Η ακριβής ηλικία της ελιάς είναι δύσκολο να εντοπισθή και πιθανολογείται ανάμεσα στα 2500 έως τα 5000 χρόνια.
Το συγκεκριμένο αιωνόβιο, ζωντανό και καρπερό σήμερα, ελαιόδεντρο έχει χαρακτηριστεί-παγκοσμίως μνημείο της φύσης και εκατοντάδες τουρίστες από όλο τον κόσμο το επισκέπτονται κάθε χρόνο. Όπως μας λένε και οι κάτοικοι έχουν έρθει ακόμα και αγρότες από άλλες χώρες για να περάσουν λίγες ώρες δίπλα στο γηραιότερο παραγωγικό ελαιόδεντρο του πλανήτη, που ακόμα και σήμερα, δίνει το λάδι του το οποίο είναι πολύ ελαφρύ και καλής ποιότητος, όπως μας διαβεβαίωσαν οι άνθρωποι του χωριού που έχουν την τύχη να γεύονται τους καρπούς του. Εμείς είχαμε την τύχη να δοκιμάσουμε ελιές και επιβεβαιώνουμε την υπεροχή στην γεύση τους.
Το εντυπωσιακό αυτό δένδρο στην βάση του είναι αγριελιά (πράγμα που επιβεβαιώνει την αρχέγονη φύση της) και στην συνέχεια εξημερώθηκε από τον άνθρωπο με την ποικιλία τσουνάτη. Μια ποικιλία που είναι ανάμεσα στην ψιλολιά και στην χονδρολιά. Ο κορμός με περίμετρο 6+ μέτρα, κούφιος στο εσωτερικό του (το καρδιόξυλο έχει σαπίσει από τα χιλιάδες χρόνια της ηλικίας του και αυτός είναι ένας παραπάνω λόγος που δυσχεραίνετε ο ακριβής εντοπισμός της ηλικίας του) έχει μια εντυπωσιακή εξωτερική όψη, ενώ στην βάση του αφήνει χώρο για να περάσει κάποιος στο εσωτερικό του, το οποίο είναι ομολογουμένως ιδιαίτερα ευρύχωρο, σαν ένα μικρό στρογγυλό δωμάτιο.
Για να δώσουμε μια εικόνα του πόσο μεγάλος είναι ο χώρος στο εσωτερικό της ελιάς αναφέρουμε πως τα προηγούμενα χρόνια η κα Καραπατάκη είχε κλείσει με πέτρες τις διάφορες τρύπες (κουφάλες) στην βάση του κορμού εκτός από μια, η οποία χρησίμευε ως πόρτα για να περνούν τα γουρούνια της τα οποία χρησιμοποιούσαν το εσωτερικό του κορμού για κατοικία. Μιας όμως και είχε περισσέψει αρκετός χώρος, στο επάνω μέρος είχε κοφίνια για να κοιμούνται οι κότες της... Και πολυκατοικία λοιπόν (κατά το πρόσφατο τουλάχιστον παρελθόν) η ιστορική αυτή ελιά, που εάν είχε στόμα να μιλήσει είμαστε σίγουροι ότι θα είχε να μας πει ιστορίες που θα γέμιζαν βιβλία.
Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2012
Μήπως πετάει λίγο χαμηλά;
 | ||
| Η καθημερινή ζωή στην Αλικαρνασσό.. |
Δείτε περισσότερες φωτογραφίες της Κρήτης εδώ: κλικ
Ο Πλάτανος της Γόρτυνας
Στη νότια πλευρά της Κρήτης, στο Νομό Ηρακλείου, κοντά στο Λιβυκό, στην πεδιάδα της Μεσαράς βρίσκεται η Γόρτυνα. Ένας από τους πιο σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους της Κρήτης.
Η Γόρτυνα είναι γνωστή από τους προϊστορικούς χρόνους αλλά και από την Ελληνική Μυθολογία. Είχε άμεση σχέση με το μύθο της απαγωγής της Ευρώπης από τον Δία.
Ένα πρωινό την ώρα που η Ευρώπη μαζί με τις φίλες της μάζευε λουλούδια κοντά στη θάλασσα, ο Δίας μεταμορφωμένος σε ταύρο ολόλευκο, πλησίασε τα κορίτσια. Η Ευρώπη γοητεύθηκε από την ομορφιά και την ηρεμία του ταύρου και χαρούμενη πήδησε στη ράχη του. Τότε το ζώο με μιας ορθώθηκε και όρμησε κατά το πέλαγος. Η κόρη γαντζωμένη πάνω στη ράχη του για να μην τσακιστεί, ξεφώνιζε απελπισμένα. Ο Δίας κατέληξε στ` ακρογιάλια της Κρήτης, στον τόπο που πιο πολύ από όλους είχε δικό του, γιατί σ` αυτόν το τόπο ο πατέρας των θεών είχε γεννηθεί και είχε μεγαλώσει.
Ο Δίας έφερε την Ευρώπη στη Γόρτυνα, όπου ενώθηκε μαζί της κάτω από ένα πλατάνι που από τότε δεν έχασε ποτέ τη φυλλωσιά του. Μετά από αυτή την ένωση η Ευρώπη έφερε στον κόσμο τρεις γιους: το Μίνωα, τον Ροδάμανθο και τον Σαρπηδόνα. Στον πλάτανο της Γόρτυνας αναφέρεται και ο Θεόφραστος, ο πατέρας της Βοτανικής, στο έργο του "Περί φυτών ιστορίας": "Εν Κρήτη δε λέγεται πλάτανον τίνα εν τη Γορτυναία προς πηγή τινί ή ου φιλλοβολεί, μυθολογούσι δε ως από ταύτη εμιγή της Ευρώπης ο Ζευς τα δεν πλησίας πάσα φυλλοβολείν".
"Η πλάτανος" των αρχαίων, ο Πλάτανος όπως τον ονομάζει ο λαός, είναι απ` τα σημαντικότερα δένδρα τις ελληνικής χλωρίδας. Είναι γνωστό σήμερα ότι στην Ελλάδα, η πλάτανος η Ανατολική (Platanus orientalis var. Cretica), φυτρώνει σποραδικά μόνο στην Κρήτη και αποτελεί ποικιλία της "Ανατολικής".
Σήμερα στην Κρήτη υπάρχουν καμιά πενηνταριά δένδρα από αυτή την ποικιλία που έχει αειθαλή φύλλα. Η ποικιλία αυτή ονομάσθηκε Cretica (Κρητική), για πρώτη φορά από τον (Dode) Γάλλο Βοτανικό Luis Albert.
Αυτή λοιπόν η ενδημική ποικιλία της Κρήτης, κινδυνεύει με εξαφάνιση, γιατί πληθυσμός των δένδρων έχει συρρικνωθεί, από την υλοτομία των δένδρων που γινόταν παλαιότερα.
Το ιερό αειθαλές πλατάνι μάρτυρας για τη γέννηση της Μινωικής επικράτειας, παρακίνησε τους Γορτύνιους να την αναπαραστήσουν πάνω στα νομίσματά τους.
Σε ασημένιο στατήρα που εξέδωσαν, περίπου το 280 π.Χ., στην μία όψη υπάρχει ο Ζευς με τη μορφή ταύρου, ενώ στην άλλη όψη η Ευρώπη ξεκουράζεται κάτω από ένά πλατάνι.
Στις διάφορες περιοχές της Κρήτης1όπου υπάρχουν αυτά τα αειθαλή πλατάνια οι κάτοικοι έχουν πλέξει διάφορους μύθους για να δικαιολογήσουν τη "συμπεριφορά" των πλατανιών.
Όλοι γνωρίζουν ότι όταν πλησιάζει το φθινόπωρο τα πλατάνια αρχίζουν ν` αλλάζουν τα χρώματα των φύλλων τους και από πράσινα αρχίζουν να καφετίζουν. Με το θρόισμα του αέρα αρχίζουν να ξεγυμνώνονται και το χειμώνα είναι σαν μανουάλια.
Στην αρχαία Γόρτυνα υπάρχουν ίχνη από την νεολιθική εποχή, την μινωική εποχή, τα γεωμετρικά χρόνια, τα κλασικά χρόνια, τα ελληνιστικά χρόνια αλλά και τα νέα Ρωμαϊκά χρόνια.
Τα αρχιτεκτονικά της απομεινάρια είναι κυρίως ρωμαϊκών - βυζαντινών χρόνων και βρίσκονται σε μια έκταση 2.000 τ.μ.
Στη Γόρτυνα ιδρύθηκε από τον Απόστολο Τίτο η πρώτη χριστιανική εκκλησία της Κρήτης και εδώ μαρτύρησαν οι Άγιοι Δέκα το 250μ.Χ. Η Γόρτυνα καταστράφηκε ολοκληρωτικά από τους Σαρακηνούς στις αρχές του 9ου αιώνα.
Την Γόρτυνα επισκέπτομαι σχεδόν κάθε φορά που βρίσκομαι στη Κρήτη, γιατί η ψυχή μου γεμίζει από ένα παράξενο φως. Την τελευταία φορά που πέρασα από εκεί, μαζί με την γυναίκα μου και το γιο μου, περιπλανήθηκα ανάμεσα στους αρχαιολογικούς της θησαυρούς και βρέθηκα και πάλι κοντά στο ιερό πλατάνι του Δία.
Εδώ έσκυψα και πήρα μαζί μου μερικά ξερά φύλλα. Φύλλα που θα μου θυμίζουν τη Γόρτυνα και τον αειθαλή πλάτανό της. Στην έξοδο του αρχαιολογικού χώρου μας σταμάτησε κάποιος αρχαιολόγος και με μεγάλη περιέργεια μας ρώτησε: "Πήρατε τα φύλλα για να κάνετε αγόρι;". Τον κοιτάξαμε απορριμμένοι και δεν ξέραμε τι να του απαντήσουμε. Ο αρχαιολόγος συνέχισε: "Ξέρετε μέχρι τη δεκαετία του `70, πολλά ζευγάρια έρχονταν εδώ κι έπαιρναν φύλλα από το πλατάνι για να κάνουν αγόρια. Η Ευρώπη όπως γνωρίζετε σύμφωνα με το μύθο γέννησε εδώ 3 γιους". Τότε έβγαλε από την τσέπη του και μας έδειξε το σύγχρονο ελληνικό νόμισμα των 2 Ευρώ που αναφέρεται στο συγκεκριμένο μύθο.
Αφήσαμε πίσω μας τη Γόρτυνα μ` ένα χαμόγελο. Πήραμε όμως μαζί μας, στην ψυχή μας, κομμάτια από την ομορφιά της.
Τα πιο γνωστά αειθαλή πλατάνια, είναι εκείνα της Γόρτυνας, του Αζωγυρέ Σέλινου και του Μοναστηριακίου στην περιοχή του Αμαρίου. Τα δύο πρώτα λόγω της μεγάλης τους οικολογικής σημασίας έχουν κηρυχθεί διατηρητέα μνημεία της φύσης. Αειθαλή πλατάνια υπάρχουν επίσης στους Βώρους, στις Βρύσες, στο Φόδελε και σε άλλες περιοχές της μοναδικής Κρήτης.
Πτήση στον ουρανό..
 |
| Με θέα τον Λέντα,(σκέψου τι θέα εχει αυτός που κάνει την πτήση!! ) |
Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2012
Μοναδική θέα..
 |
| Το Ηράκλειο απο τον Στρούμπουλα.. |
Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2012
Λίμνη Ζαρού
45 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο στις νότιες υπώρειες του όρους Σαμάρι, που αποτελεί παρακλάδι του Ψηλορείτη βρίσκεται η λίμνη του Ζαρού.
Η τεχνητή λίμνη αποτελεί ιδανική αφορμή για εκδρομή στον Ζαρό. Οι ομώνυμες πηγές εμφανίζονται σε διάφορα σημεία του βουνού, αλλά η κυριότερη είναι η πηγή Βότομος, από τα νερά της οποίας δημιουργήθηκε η λίμνη. Αξίζει να κάνετε τον γύρο της και αν έχετε το κουράγιο να περπατήσετε το μονοπάτι (αρχίζει δίπλα στο αναψυκτήριο) που οδηγεί στο εντυπωσιακό φαράγγι του Αγίου Νικολάου Ρούβα. Ύστερα από περίπου 3 χλμ. το φαράγγι καταλήγει στο εκπληκτικό δάσος του Ρούβα.
Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012
Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2012
Το λιμάνι των Χανίων όπως δεν το έχετε ξαναδεί !
 |
| Φεβρουάριος 2004 |
Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2012
Με θέα όλη την Κρήτη!
 |
| Αστεροσκοπείο Σκίνακας, Ψηλορείτης.. |
Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2012
Με θέα την στεριά και θάλασσα..
 |
| Φρούριο Φορτέτζα,Ρέθυμνο.. |
Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012
Χιονισμένες μαδάρες..
 |
| Οροπέδιο Ασκύφου, Λευκά Όρη.. |
Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2012
Φαράγγι του Καρτερού
Το φαράγγι του Καρτερού ποταμού ( Αστρακιανό- Κουναβιανό) ενώνει τα βόρεια παράλια του Νομού Ηρακλείου, με την ενδοχώρα του. Αποτελεί μια εκπληκτική διαδρομή 17 χλμ. δημιούργημα της φύσης.Ξεκινάει από το Δήμο Νέας Αλικαρνασσού στη θέση Μέσα Καρτερός και διασχίζει το Δήμο Επισκοπής καταλήγοντας σε δυο ανεξάρτητες διαδρομές οι οποίες είναι το Αστρακιανό φαράγγι και η άλλη το Κουναβιανό φαράγγι.
Το φαράγγι του Καρτερού ποταμού αποτελεί έναν θησαυρό της Κρητικής Γης καθώς εκπλήσσει τον περιηγητή με την πλούσια χλωρίδα και πανίδα που συναντά. Απίστευτοι γεωλογικοί σχηματισμοί, λιμνούλες και μικροί καταρράκτες σε συνδυασμό με τα πέτρινα γεφύρια, τους νερόμυλους και τα καμίνια δίνουν στον περιηγητή την αίσθηση του μεγαλείου της Κρητικής Φύσης και την αρμονία που προσφέρει το τοπίο σε όλο του τοεύρος.
Είναι ένα φαράγγι 17 χλμ.προσβάσιμο σε όλο του το μήκος(η ομάδα μας περπάτησε στο πρώτο μόνο τμήμα) με κατάλληλα διαμορφωμένα μονοπάτια,ξύλινα σκαλοπάτια και ξύλινα γεφύρια που προσφέρουν εύκολη και ασφαλή περιήγηση.
Διαβάστε την συνέχεια εδώ: pezopories.blogspot.com
Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2012
Χρώματα, σχέδια.. το εσωτερικό της Κρήτης με καταπληκτικό φόντο..
 |
Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2012
Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012
Ιστορική συνοικία..
 |
| Αγιά Τριάδα... Κακόφημη αλλά η ποιό ιστορική συνοικία του Ηρακλείου... |
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
